روايت است كه : چون مؤمنان به بهشت در آيند و انواع عظمت و كبريائي حضرت عزّت را مشاهده كنند ، زبان به نعت حضرت ذو الجلال و تسبيح ملك متعال مىگشايند و وظايف حمد و ثناى الهى بجا مىآورند ، و ختم كلام به كلمهاى تسبيح و تحميد كنند ، و حقّ سبحانه و تعالى با ملايكه به ايشان سلام كنند و ايشان را به انواع كرامات و علوّ مقامات بشارت دهند و هر آينه لذّت تسبيح و تحميد ايشان را از جميع لذّتهاى بهشت خوشتر آيد ، بيت :
ذوق نامش عاشق مشتاق را
از بهشت جاودانى خوشتر است
و مروى است كه : چون مرغى بر بالاى سر ايشان پرواز كند ، ايشان آرزوى گوشت آن كرده گويند : « سبحانك اللَّهمّ » ، في الحال پرها از آن مرغ جدا شده بريان شود و پيش دست ايشان افتد ، و چون آن را تناول كنند گويند : * ( الْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ ، ) * در حال ، استخوانهاى مرغ گوشت پيدا كرده به پرواز در آيد مانند اوّل .