مگر مثل آن چه از من به ايشان رسيده است پيشتر و ايّام سابقه از لطف و إحسان و نعمتهاى گوناگون . يعنى : چنان كه در دنيا غرق نعمت من بودهاند و در هر وقت از اوقات ، به الطاف جسيمه و نعمتهاى عظيمهء من متنعّم بودهاند ، در ايّام آينده نيز حتّى در قيامت به همان طريق حسن ظنّ به من داشته باشند و حسن ظنّ به خدا ، اين معنى دارد كه ، اگر از بنده تقصيرى و خطائى واقع شود ، بعد از توبه و انابه ، اميد مغفرت داشته باشد ، نه آن كه با وجود جرائم بسيار و نافرمانى ، بى توبه و رجوع و ندامت و پشيمانى ، گويد : من حسن ظنّ به خدا دارم چه خوب گفته است ناظم :
اى نيك نكرده و بديها كرده
و انگاه به عفو حقّ ، تولَّا كرده
بر عفو مكن تكيه كه هرگز نبود
ناكرده چو كرده ، كرده چون ناكرده
روايت است كه پيغمبر صلَّى الله عليه و آله بعد از نزول آيهء : * ( وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلى ظُلْمِهِمْ وَإِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ الْعِقابِ ) * ( رعد - 6 ) ، فرمود كه : اگر عفو خدا نبودى ، هيچ عيش احدى گوارنده نبودى ، و اگر وعيد حقّ نبودى ، همه تكيه بر عفو كرده از طاعت باز ماندندى . و بعد از آن فرمود كه : اگر بندگان ، قدر رحمت الهى و عفو و مغفرت الهى را دانستندى ، چشمهاى ايشان بدان روشن شدى ، و اگر قدر عذاب و عقوبت و نكال او را شناختندى ، هرگز چشم ايشان از گريه باز نه ايستادى و چشم ايشان به هيچ چيز روشن نشدى .
قال رسول الله صلَّى الله عليه و آله يحكى عن ربّه تعالى : انا عند حسن ظنّ عبدى بى يا محمّد ، فمن زاغ عن وفاء حقيقة موجبات ظنّه بربّه ، فقد اعظم الحجّة على نفسه ، و كان من المخدوعين في أسر هواه .
حضرت پيغمبر صلَّى الله عليه و آله مىفرمايد كه : جناب عزّت وحى به من فرستاد كه اى محمّد ، عمل من با بنده ، موافق ظنّ او است به من ، اگر ظنّش با من خوب است و حسن ظنّ به من دارد ، من هم موافق ظنّ او با او سلوك مىكنم و از تقصيرات او مىگذرم . و هر كه ميل كرد و منحرف شد از اين و حسن ظنّ به من تحصيل نكرد ، پس به تحقيق كه عظيم كرده است حجّت را بر نفس خود ، و در قيامت اگر از او