التجا بردن به جناب پروردگار و عجز و استغاثه به او نمودن ، و گرسنگى و تشنگى را ملازم شدن ، و سحر خيزى را مواظبت نمودن . پس اگر در اثناى اين نبرد و جهاد با نفس ، موت به او رسيد و دعوت حقّ را اجابت نمود ، مثاب و مأجور است و ثوابش برابر ثواب شهيد است ، و در قيامت با شهدا محشور مىشود و اگر زيست و به همين حال ماند و انحرافى در او راه نيافت ، عاقبت او رضوان أكبر است كه رضاى الهى باشد ، يا اعلاى مراتب بهشت ، كه نامش رضوان است ، جاى او خواهد بود . و « رضوان أكبر » به هر دو معنى تفسير شده است .
قال الله تعالى : * ( وَالَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَإِنَّ الله لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ . ) * ( عنكبوت - 69 ) ) * چنان كه خداوند عالم در قرآن مجيد فرموده است : هر كه در راه ما جهاد كرد و از براى تحصيل رضاى ما ، زحمت به نفس خود داد ، ما مىنمائيم به او راه حق را و ضايع نمىگذاريم ما ، مزد نيكو كاران را .
و إذا رأيت مجتهدا أبلغ منك في الاجتهاد ، فوبّخ نفسك و لمها و عيّرها تحثيثا على الازدياد عليه ، و اجعل لها زماما من الامر ، و عنانا من النّهى ، و سقها كالرّائض للفأرة الَّذي لا يذهب عليه خطوة من خطواتها ، الَّا و قد صحّح اوّلها و أخرها .
يعنى : هر گاه مىبينى كسى را كه جدّ و جهد او در عبادت و جهاد نفس ، بيشتر از تو باشد ، پس توبيخ و سرزنش نفس خود كن و ملامت نفس خود كن ، كه چرا تو در اين مرتبهء پست باشى و با وجود امكان رسيدن به مراتب عاليه ، به اين مرتبهء پست مانده باشى ! آخر مهار امر و عنان نفس را محكم دار و مگذار كه قدم از جادّهء اطاعت بيرون گذارد ، و بران نفس را و به راه انداز نفس را ، مثل راندن اسب نجيب اصيل كه در نهايت هموارى راه رود و از غايت هموارى و خوش راهى ، قدم از راه بيرون نگذارد .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 493
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٤٩٣