الاستغفار بالاسحار ، فانّ للقانتين فيه أشواقا .
مىفرمايد كه : هر خواب كه مىكنى ، قياس كن خواب آخر است و از اين خواب ، بيدارى نخواهى داشت و به دل و زبان از ذكر خدا فارغ مباش و خوف الهى را از دل بيرون مكن و اطَّلاع او را بر جميع احوالات خود ، مركوز خاطر نما ، و به قصد اين باش كه به يارى خدا ، زود از خواب برخيزى و مشغول بندگى او شوى . چرا كه شيطان ملعون بعد از هر بيدارى ، اغواى تو مىكند كه : هنوز شب بسيار است ، به خواب . و مىخواهد كه تو را در وقت مناجات به قاضى الحاجات ، از ادراك اين امر خطير محروم كند . و نيز عرض كن ، حال خود را به پروردگار خود و غافل از استغفار مباش ، خصوص در سحرها ، چرا كه دعا را سحر ، كيفيّت ديگر و داعى را در آن وقت ، شوق ديگر است ، اين تفسير بنا بر نسخهاى است كه به جاى « عرض » چنان كه در اكثر نسخ است « اعرض » به صيغهء فعل امر باشد و امّا بر تقدير مصدر ، چنان كه در بعضى نسخ است ، معطوف است به وقت ، و معنيش ظاهر است .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 289
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٢٨٩