المعاشرة في العلانية .
حضرت امام صادق عليه السّلام مىفرمايد كه : حسن معاشرت با خلقان در غير معصيت ، از زيادتى توجّه و فضل الهى است بر بندهء خود ، و هر كه در خفيّه به خداى خود خاضع و خاشع است ، البتّه سلوكش با مردم در علانيه نيكو است ، و اگر خلق كسى با مردم در علانيه بد است ، خوف الهىاش در خفيه كم است .
فعاشر الخلق لله تعالى ، و لا تعاشرهم لنصيبك من الدّنيا ، و لطلب الجاه و الرّياء و السّمعة .
مىفرمايد كه : معاشرت و اختلاط مكن با مردم از براى توقّع نفعى ، يا تحصيل اعتبارى ، يا از براى ريا و شهرت .
و لا تسقطنّ بسببها عن حدود الشّريعة من باب المماثلة و الشّهوة ، فانّهم لا يغنون عنك شيئا و تفوتك الآخرة بلا فائدة .
و در اختلاط و معاشرت با مردم ، چنان مباش كه از معاشرت ايشان ، از حدود شرع بيرون روى و از مخالطت با ايشان ، خوى ايشان بهم رسانى ، و در مراتب عبادت و بندگى ، نقصانى به تو واقع شود ، چرا كه هر گاه از معاشرت و مؤانست مردم نفع نباشد ، ضرر چرا باشد ؟ و اجعل من هو أكبر منك بمنزلة الاب ، و الاصغر بمنزلة الولد ، و المثل بمنزلة الاخ .
يعنى : بگردان بزرگتر از خود را در سنّ به منزلهء پدر ، يعنى : چنان كه رعايت پدر مىكنى و احترام او بجا مىآرى ، بايد رعايت بزرگتر از خود نيز بكنى و كوچكتر از خود را به منزلهء فرزند خود گير ، و در محبّت و تربيت او ، مثل فرزند خود تقصير مكن و با موافق در سنّ ، برادرانه با او سلوك كن .
و لا تدع ما تعلمه يقينا من نفسك بما تشكّ فيه من غيرك .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 292
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٢٩٢