مىفرمايد كه : دين را به سلامت داشتن ، بسيار مشكل است و دين سالم بسيار كمياب و عزيز الوجود است در هر زمان . خصوص در اين زمان ، يعنى : زمان خودش . و زمان مترجم ، مىتوان گفت كه : سلامت دين ، مفقود است و دين سالم ، معدوم .
و سبيل وجودها في احتمال جفاء الخلق و اذيّتهم ، و الصّبر عند الرّزايا ، و خفّة المؤن ، و الفرار من أشياء يلزمك رعايتها ، و القناعة بالاقلّ و الميسور .
شروع كرده است به بيان كردن شرايط سلامت دين و اصول آن . مىفرمايد كه :
از جملهء شروط دين ، احتمال جفاى خلق است و گوارا كردن اذيّت و آزار ايشان به خود ، كه هر چند آزار از ايشان به تو رسد ، نفس نكشى و به خوب و بد ، متعرّض ايشان نشوى .
يكى ديگر - صبر كردن است در مصائب و بلايا . مثل امراض بدنى و تنگى معاش . و هر چه از دوست به تو رسد ، راضى باشى و لب به شكوه نگشائى و منافى شكر گزارى به خاطر نگذرانى .
سوم - تخفيف دادن مؤنت است . يعنى : از مأكول و مشروب و منكوح و مركوب و ملبوس و غير اينها ، ميانه رو باشى . و به هر چه رو دهد به او بسازى و زيادة ، طلب نكنى .
چهارم - ترك تعارفات كردن ، هر چند به حسب عرف ، رعايتش لازم باشد . چرا كه رعايت آنها موجب تضييع عمر است و تهاون در شرع . و اين موجب خسران دين است ، چنان كه به تجربه معلوم است .
پنجم - قناعت است و به هر چه ميسّر شود ، به او ساختن و به قدر ضرورت ، اكتفا نمودن . و فرق تخفيف مئونه و قناعت ، ظاهر است ، چرا كه قناعت ، از لوازم تخفيف مئونه است .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 175
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص١٧٥