ساكن عراق از آن كشور بيرون رانده شدند ، دولت ايران خشمگين گرديد .
انگيزهء ديگر ناخشنودى دولت ايران از عراق اقامت تيمور بختيار در آن كشور بود ، كه از لبنان به عراق آمد .
در ژانويه 1970 عراق ايران را متهم كرد كه عليه اين دولت توطئهاى را سازمان داده است و به توطئهگران داخلى عراق اسلحه و پول مىرساند و بنابراين به سفير ايران در عراق تكليف كرد تا آن كشور را ترك كند . در جواب اين رفتار دولت ايران هم سفير عراق را از ايران اخراج كرد . اما روابط سياسى ميان دو دولت آنوقت قطع نشد .
علاوه بر اين ميان عراق و ايران يك رشته مسائل مورد اختلاف وجود داشت : اين موارد كمك ايران به جدائىخواهان كرد عراق ، اختلاف نظر در مورد چند نقطه مرزى ، مسئله استفاده از آبهاى رودخانههائيكه از خاك ايران سرچشمه مىگرفتند و در خاك عراق جارى مىشدند ، و غيره بود .
در رابطه با اشغال سه جزيره خليج فارس به وسيله ارتش ايران ، دولت عراق در اول دسامبر 1971 قطع روابط سياسى خود را با ايران اعلام داشت . پس از اين رويداد در مرز ايران - عراق نيروهائى از دوسو متمركز شدند و بارها زدوخوردها و حوادثى مرزى بين طرفين رويداد .
در اكتبر 1973 به ابتكار عراق روابط سياسى دو كشور از سر گرفته شد ، اما ميان ايران و عراق هنوز تشنج وجود داشت . در مارس 1975 ، در پى ميانجيگرى الجزاير ، ايران و عراق موافقت كردند كه مرزهاى خود را با توافق طرفين علامتگذارى كنند و روابط دوستانه حسن همجوارى ميان دو دولت از نو گرفته شود .
ايران با بيشتر دولتهاى عربى ديگر ( مراكش ، الجزاير ، تونس و غيره ) تقريبا روابط سياسى عادى داشت ، اگرچه به انگيزهء اشغال سه جزيرهء خليج فارس به وسيله ارتش ايران بگونه موقت اين روابط به سردى گرائيد و حتى باعث اعتراض عدهاى از كشورهاى عربى ( كويت ، ليبى و چند كشور ديگر ) گرديد .
ايران با همسايهء خاورى يعنى افغانستان روابط دوستانهاى داشت . ضمن مارس 1973 دربارهء حل موضوع مورد اختلاف قديمى دو كشور يعنى رودخانه هيرمند اقدامهائى به عمل آمد . پس از كودتاى ژوئيه 1973 كه افغانستان رژيم جمهورى را اعلام داشت ، دولت ايران اين رژيم را به رسميت شناخت .
ميان ايران ، تركيه و پاكستان روابط دوستانهء نزديكى برقرار بود . اين مسئله بهويژه نسبت به شركت سه كشور در سازمان سنتو و سازمان همكارى منطقهاى آشكار مىشود .
ايران رسما دربارهء مسئله ويتنام بر پايه موافقتنامه ژنو كه به سال 1954 به امضاء
تاريخ ايران از زمان باستان تا امروز ( فارسي ) — صفحة 622
مساهمون: ا . آ . گرانتوسكى
ص٦٢٢