32 سياست خارجى ايران و روابط شوروى - ايران در مرحلهء تازه
ويژگيهاى كلى سياست خارجى ايران در دهههاى اخير
همانگونه كه قبلا گفته شد ، پس از كودتاى دولتى اوت 1953 ، ايران از سياست بيطرفى روى برتافت و سياست خارجى خود را بر مبناى دنبالهروى دولتهاى امپرياليستى و پيش از همه دولت ايالات متحده امريكا بنيان نهاد . نتيجه اين سياست آن شد كه به سال 1955 به پيمان بغداد ( بعدها سنتو ) پيوست ، قرارداد دوستى و عدم تعرض را با شوروى امضاء نكرد و در 5 مارس 1959 به قرارداد دوجانبه نظامى با ايالات متحده تن درداد .
چشمپوشى از سياست بيطرفى و سمت گرفتن به وابستگى بىچونوچرا به كشورهاى سرمايهدارى ، با منافع ملى ايران جور درنميامد و بنابراين نهتنها باعث ناخشنودى قشرهاى پيشرفته اجتماعى و دموكراتيك گرديد ، بلكه بخش مهمى از محافل بازرگانى كشور را ، در صف مخالف دولت قرار داد . اين چگونگى به مبارزه گستردهاى بهمنظور باز - گشت دولت به سياست بيطرفى و انجام سياست خارجى مستقل بر مبناى تأمين منافع ملى كشور ، گرائيد .
از سپتامبر 1962 بهبعد پس از ردوبدل يادداشتهائى ميان ايران و اتحاد شوروى ،