ساختن راههاى استراتژيك ، بازسازى بندرهاى خليج فارس ( بوشهر ، خرمشهر ، شاهپور ، بندر عباس و جزيره خارك ) ، بناى سربازخانهها ، شهركهاى نظامى در مناطق گوناگون كشور ، اقدام گرديد .
ايالت متحده امريكا كه اين تأسيسات نظامى عظيم خانهخرابكن ، و بى خود را به ايران تحميل كرد ، گروههاى حاكم ايران را مىترساند كه گويا « خطر موهوم كمونيسم » ايران را تهديد مىكند ؛ ضمنا وامهائى بهاصطلاح نظامى را به ايران داد و زمامداران را ناچار كرد تا مبالغ هنگفتى از بودجه كشور را به مصرف سلاح و سازوبرگ نظامى برسانند ، اين گونه خاك ايران را به يكى از مهمترين پايگاههاى نظامى امريكا در خاورميانه درآورد .
هيئت مستشارى نظامى امريكا پس از ورود ايران به پيمان بغداد و امضاى قرارداد دوجانبه ايران - امريكا بهويژه فعاليت خود را در اين كشور گسترش داد ، طبق خبر مطبوعات ايران شماره مستشاران نظامى ايران در سال 1958 به 1200 تن افزايش يافت و بعدها اين شماره زيادتر شد .
افسران امريكائى نسبت به افسران ايرانى همدرجهشان حق ارشديت داشتند و ميزان حقوقشان بارها بيشتر از حقوق همپايگان ايرانىشان بود . اينان نقش مهمى را در پاكسازى ارتش ايران از « عناصر نامطلوب » بهعهده داشتند ، آشكارا در امور داخلى كشور ايران مداخله مىكردند ، و در سركوبى تظاهرات مردم شركت داشتند . در 13 اكتبر 1964 مجلس ايران قانونى را گذراند كه بهموجب آن نظاميان و مستشاران ديگر امريكائى از مصونيت ديپلماتيك برخوردار شدند . در 31 اكتبر مجلس سناى ايران لايحه قانونىاى را تصويب كرد كه بهموجب آن به دولت اجازه داد وامى به مبلغ 200 ميليون دلار از ايالت متحده - امريكا دريافت و به مصرف خريد اسلحه از همان دولت برساند .
افزايش گسترش سرمايههاى خارجى
از سال 1953 درهاى ايران بهروى سرمايههاى خارجى كاملا گشوده شد . بهدنبال تسليم نفت جنوب به كنسرسيوم ، امتياز بهرهبردارى نفت در مناطق گوناگون ايران به كمپانى - هاى خارجى ديگر واگذار گرديد . در اوت 1957 مجلس ايران قرارداد شركت ملى نفت و كمپانى نفتى ايتاليائى « آحيپ مينراريا » را تصويب كرد ، بهموجب اين قرارداد بايستى يك شركت مختلط « سيريپ » براى استخراج نفت و گاز در سه منطقهء - بلوچستان ، قسمت شرقى كوههاى زاگرس و مناطق زيرآبى خليج فارس - رويهمرفته به مساحت 23 هزار كيلو متر مربع ، تأسيس مىشد . بهموجب اين قرارداد 75 % سود حاصله به دولت ايران تعلق