( 9 سوره حجر ) : « راستى كه ما خود هستيم كه قرآن را فرود فرستاديم و راستى كه ما خودمان آن را حافظ و نگهداريم » . و در مجمع البيان هم بدين تعبير قاطع اتفاق مسلمانان را و خصوص شيعه را از سيد مرتضى نقل كرده است . از مجلسى ( ره ) - گفتهاند : مقصود از ضربِ قرآن بعضى بر بعضى ، تفسير قرآن و جمع ميان آيههاى آن است و استنباط احكام از آن زيرا جز معصوم اين كار را نتواند ، و ممكن است مقصود همان معنى ظاهر باشد ( يعنى دو جزوه از قرآن را به هم بكوبد به قصد خوار شمردن و اهانت كه موجب كفر است ) يا مقصود از كفر ، فسق است بطور مجاز . شيخ صدوق در كتاب معانى الاخبار پس از نقل اين حديث گفته است : من از محمد بن الحسن معنى اين حديث را پرسيدم در پاسخ گفت : مقصود آن اين است كه مردى از تفسير آيهاى به آيهء ديگرى جواب دهد ، انتهى .
و ممكن است مقصودِ او هم همان باشد كه ما در اول ذكر كرديم ، پايان نقل از مجلسى ( ره ) .
من گويم : اگر اين جمله را به اين جملهء ساده ترجمه كنيم كه : هر كه قرآن را برهم بزند كافر است ، معنى روشنى دارد زيرا بر هم زدن چيزى پريشان كردن و ويران نمودن آن است . سازمان هر زبانى داراى مفردات و جملهبندىهاى سخن و اشاراتى است كه هر كدام در بيان مقصود سخنور وظيفهاى را انجام مىدهند از نظر مفردات لغت و جملهبندىهاى آن ، ميزان برترى لغتى بر لغت ديگر توسعهء تعبيرات است و اهل هر زبانى كه اطلاعات بيشتر و محيط زندگى وسيعتر دارند لغتهاى بيشترى به كار مىبرند زيرا تعبير از همهء آنچه در محيط زندگى آنها است جزء زندگى آنها است و اين توسعه را خواه نخواه پديد مىآورد و توسعهء تعبيرات و جملهبندىهاى بيشتر در هر زبان از نظر توسعهء
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 652
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٦٥٢