سجده كند نه دلش زيرا نيت عبادت ندارد . از مجلسى ( ره ) -
« يبث جنود الليل »
گويا محذوفى دارد و آن جنود نهار است كه به قرينهء روشن سخن ناگفته مانده است ، و در برخى نسخ دارد كه لشكريان خود مىفرستد به طور عموم و اين روشنتر است . از مجلسى ( ره ) -
« و لكن قل »
دلالت دارد كه افزودن چيزى به دعاى وارد نشايد گرچه فزونى ستايش خدا و بجا در نظر آيد زيرا بهره دعا به دستور است نه به خرد انسانى . از مجلسى ( ره ) -
« و تقرأ آية الكرسي »
شيخ در مفتاح گفته است : منظور در اينجا تا «
هُمْ فِيها خالِدُونَ
» است و آخر حشر از
« لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ
» است ، و گفتهاند : از «
هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ
» است . از مجلسى ( ره ) - «
وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا
» گفتهاند : مقصود اين است كه مهر و رحمت ما بر خود او يا رحمت و مهرى كه ما در دل او انداختيم نسبت به پدر و مادرش و ديگران .
« و زكاةً »
گفته شده : مقصود طهارت و پاكى روح است از پليدىهاى شيطانى ، يا مقصود از زكات ، صدقهاى است كه خدا به پدر و مادرش عطا كرده و يا توفيق و قدرتى كه به او داده است براى صدقه دادن به مردم . از مجلسى ( ره ) - « فيقول الصبي » - من گويم : اين جمله چند وجه دارد :
1 - اينكه چون آن كودك در پيروى از دعائى كه امام ( ع ) به او تعليم داد و به لفظ ( رسولك ) يا لفظ ( محمد ) رسيد از پيش خود بر آن افزود الطيب المبارك و امام ( ع ) او را بر آن تقرير كرد و گويا مىخواست آنها را هم بگويد ولى آن كودك پيشى گرفت و آن را گفت و امام هم تحسين كرد و كلام او را تقرير نمود - از مشايخ خود چنين شنيدهايم .
2 - طيب در كلام توصيفى است كه راوى از آن كودك كرده