بوده و امام ، عبد اللَّه بن مساور را وصى بر اموال خود نموده و بر موسى و بر دختران خود ، ولى خود امام هادى ( ع ) با اين كه صغير بوده از دائرهء قيمومت عبد اللَّه بيرون است و اين خود بعد از توجه نص وصيت به آن حضرت دليل ديگرى است بر امامت او و اين كه مىفرمايد : چون موسى بالغ شد باز تحت سرپرستى او است دليل سومى مىشود ، چون ولايت بر كبير از شئون امامت است بنا بر اين استفاده قيمومت عبد اللَّه بن مسار و بر همهء اموال امام جواد نسبت به امام هادى حمل بر تقيه شده است چنانچه مجلسى ( ره ) گفته و معنى ديگرى هم براى ( صير عبد اللَّه بن المساور ) الخ ، نقل كرده كه قيمومت او را مقيد به اذن امام هادى مىكند به اين بيان - امام جواد اختيارات اين عبد اللَّه را همان روز به امام هادى سپرد - كه ( فاعل " صير " به امام جواد بر گردد و عبد اللَّه مفعول آن باشد و ذلك عطف بيان عبد اللَّه و اليوم ، يوم وصيت باشد و ضمير اليه به امام هادى برگردد ) و بنا بر اين جملهء و يصير امر موسى الخ بيان حال موسى است بعد از بلوغ و " بعد " به ضم متعلق به آن است و از كلمهء هما جملهء تازهاى شروع شده است .
و مقصود اين است كه امام هادى و موسى بعد از استقلال در امر بايد رعايت شرائط وقف را بكنند و مقصود از اين جمله هم همان موسى است كه بعد از بلوغ رعايت امامت امام عسكرى را بنمايد . از مجلسى ( ره ) - فقد احدث فيك امراً - يعنى خدا تو را به وسيلهء مرگ برادرت كه بزرگتر بود پيش او امام ساخت و براى خدا در بارهء تو بدا حاصل شد ، پايان ولى ظاهر اين است كه با موت محمد شبههاى كه با وجود او نسبت به امامت ميان شيعه پديد مىشد مرتفع شده نه آنكه اصل امامت تغيير يافته باشد .
مقصود اين است كه اگر محمد با كمالات و مقبوليتى كه داشت بعد
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 859
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٨٥٩