عايشه گفته است : خُلق پيغمبر صلى الله عليه و آله در ده آيهء اول سورهء مؤمنون مندرج است و هر كه را خدا به خُلق عظيم ستايد ، از ديگرى در مدح او چه آيد ، و گفتهاند كه خُلق عظيم او براى اين بوده كه با تن خود دمخور مردم بود و از دل آنها دور بود ، بُرونش با خلق بود و درونش با حق ، و گفته شده براى آن بود كه فرمان خدا را در بارهء خُلق امتثال كرد كه فرمود ( 199 سوره اعراف ) : « گذشت را بگير و به نيكى وادار و از نادانها رو برگردان » و گويند خُلق او را عظيم گفته براى آنكه همهء اخلاق نيك در او جمع بود ، و آنچه از آن حضرت نقل شده مؤيد آن است كه :
من مبعوث شدم براى تكميل مكارم اخلاق ، و فرموده : خدايم پروريد و خوب پروريد ، و فرمود : مؤمن با حسن خُلق خود مقام كسى را دريابد كه شبها همه عبادت كند و روزها روزه دارد ، و فرمود : در ميزان قيامت هيچ عملى سنگينتر از حسن خُلق نيست ، و امام رضا به سند خود از پدرانش از پيغمبر روايت كند كه : ملازم حسن خُلق به ناچار در بهشت است و از سوء خُلق بپرهيزيد كه سوء خُلق به ناچار در دوزخ است .
ابو هريره گويد : محبوبترين شماها نزد خدا آن كس است كه خُلقش بهتر و مهماندارتر است ، آن كسانى كه با ديگران الفت گيرند و ديگران با آنها الفت گيرند ، و مبغوضترين شما كسى است كه پر رفت و آمد كند براى سخن چينى و ميان برادران دينى جدائى اندازد و براى مردم پاك عيب تراشد .
2 ) - ( 7 سوره حشر ) :
ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا
. اين آيه دنبال آياتى است كه راجع به اموال متصرفى اسلام از كفار نازل شده و تكليف غنيمت و فَيء دولت اسلامى را از نظر منقول در بر دارند و در حقيقت از شاهكارهاى مالى اقتصادى قرآن محسوبند و از اينجا شروع مىشود «
ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْهُمْ
» طبرسى ( ره ) در مقام شأن نزول آيات