آيات طبيعى و ساده و عمومى جهانند كه خداوند در آيات بسيارى از قرآن مجيد آنها را آيات وجود و قدرت و يگانگى خود شمرده است ، چون آيهء 160 سورهء بقره : « به راستى در آفرينش آسمانها و زمين و رفت و آمد شب و روز و كشتى كه به سود مردم در دريا روان است و بارانى كه خدا از آسمان فرو مىبارد و زمين مرده را با آن زنده مىكند و هر جانورى را در آن پراكنده مى نمايد و در گردش بادها و ابر مسخر در فضا آياتى است براى مردمى كه تعقل كنند » .
در صورتى كه اين صحنههاى قدرت ساده كه مفهوم عموم مردم آن روز بوده است آيات محكمهء خدا محسوب باشند فرمولهاى عميق شيمى و فيزيك و برق و اتم را نبايد آيات خدا دانست ؟ در صورتى كه كشتى بادى آن روزها با چند تختهء چوب و مقدارى طناب و پرده ، آيهء الهى باشد اين همه كشتىهاى بزرگ و ناوبر و ناوشكن و زير دريائيهاى اتمى آيات خدا شمرده نمىشوند ؟
بنا بر اين تا آنجا كه علم پيش رفته و پيش مىرود و بشر بر فرمولهاى علمى جهان واقف مىشود آيات محكمه بيشتر كشف مىگردد و اين جملهء پر معناى پيغمبر كه « قسمت اول علم : آيت محكمه است » شامل آن مىشود .
2 - فريضة عادلة :
كلمهء فريضه از فرض است و فرض بمعنى تقدير و اندازهگيرى است و بر قانونهاى ثابت و احكام حتمى اطلاق شده و در قرآن مجيد بر قرار ثابت مهر زوجه پس از دخول تطبيق شده در آيهء 24 سوره نساء است : « چون بهره برديد از زنهاى خود مهر مقرر را بايد به آنها بدهيد بطور حتم » .
مقصود از فريضهء عادله : كليهء قوانين و مقرراتى است كه براى ادارهء زندگى فرد و جمع بشر تنظيم مىشود به شرط اينكه عادلانه باشد ، اين قوانين و مقررات دستورى از نظر دينى قوانين الهى است كه در كتب نازله و به زبان