اينها باضافه از اينكه خدا تعالى فرموده ( آيهء 214 - سورهء الشعراء ) :
« و بيم ده نزديكترين خويشان خود را » و فرموده سبحانه ( آيهء 6 سورهء التحريم ) :
« ايا كسانى كه گرويدند نگهداريد خود را و خاندان خود را از آتشى كه دمگيرهء آن مردمند و سنگ » .
و فرموده پيغمبر ( ص ) : مبعوث شدم بخاندان خودم بخصوص و بر همهء مردم بطور عموم .
و پيغمبر ( ص ) را نسبت دادند به تضييع واجب و تقصير در حق لازم كه اندرز فرزندش باشد و اعلام وى بدان چه بر او است و از او است ، و كيست شك كند در اينكه فاطمه عليها السلام نزديكتر خلق بوده برسول خدا ( ص ) و مقام بالاتر و والاتر داشته نزد آن حضرت و پيغمبر در هر روز بامداد نزد او ميرفته بديدار او و احوالپرسى از او و رعايت كار او و هر پسين نيز نزد فاطمهاش ميرفته و بسيار براى او دعا ميكرده و پر به دو مهر ميورزيده .
و هرگز براى غزوه و سفر خود بيرون نميشده جز كه با او بدرود ميكرده و از هيچ سفرى برنميگشته جز كه او را با دو فرزندش ديدار ميكرده و آن دو را در آغوش ميكشيده بسوى آن حضرت .
آيا عقلى روا دارد و در فهمى ميگنجد كه پيغمبر غفلت كرده باشد از آموختن او در هر چه بسود او است يا بر او است و اهمال كرده باشد از اينكه به او بفهماند بهرهاى از تركهء او ندارد و از پيش به او نگفته باشد كه متعرض درخواست آنچه بدان حقى ندارد نشود و به حكم خدا از آن صرف نظر كند بار خدايا جز گفته شود كه پيغمبر به او سفارش كرده و او فرمان پدر را مخالفت كرده در اين باره و طلب ناحق كرده و لجبازى كرده و آشكارا در آن حضرت طعن زنند و نكوهش او را بايست شوند و گنهكارش دانند و گناه را به كسى وابندند كه قرآن مجيد گواه پاكى و عصمت او است . « 1 »
هامش
( 1 ) چنانچه خدا تعالى ( در آيهء 33 - سورهء الاحزاب ) : « همانا خدا خواسته است كه پليدى را از شما خانواده ببرد و شما را به خوبى پاك و پاكيزه دارد .