دانسته و سروده :
و چون در آمدم در غار محمد فرمود * ايمن شدى و اعتماد كن به خدا در هر شامگاه و بامداد سوگند بپروردگارت كه تو را خدايت برساند بدان چه * ببالى و بزرگ شوى بدان در هر جا و در هر مخرج و اندوه مخور كه اندوه گناه است و فتنه * كه عارض شود بر شادمان و خوددار از بدى و خود آن مرد در شعرش اعتراف دارد كه پيغمبر ( ص ) به او خبر داده اندوه وى در آن حال فتنه است و گناه و فتنه همان كفر است . خدا تعالى فرموده ( 191 سورهء البقره : « فتنه بزرگتر است از كشتن » .
و نميشود آن را در اينجا بمعنى ديگرش تفسير كرد چون قرين گناه آمده كه جز در نافرمانى خدا عز و جل نباشد و پيروان او ويرا دروغگو شمارند در آنچه خود او خبر داده و گناهش را ثواب شمارند و غمش را شادى و در بغداد برايش هر سال عيدى بگيرند و بشادى و سرور پردازند در روز گناه او و لازم بود اندوه خورند چنانچه او اندوه خورد و غمناك شوند بدان جنايتى كه كرد و بگناه او بلكه گريه كنند بگريستن او اگر شيعه و دوست او باشند ولى قصورهاى آنان روشن است و تناقضاتشان رسوا كن .
كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — صفحة 348
مساهمون: أبي الفتح محمد بن علي الكراجكي
ص٣٤٨