2 - آيهء مباهله كه گويا است امير مؤمنان ( ع ) در سنجش ، خود پيغمبر است و در آنست براى آن حضرت و دو پسرش و همسرش عليهم السلام فضيلتى خاص كه هيچ كس از آدميان و عالميان با آنها در آن شريك نيست و آن قول خدا سبحانه است ( در آيهء 61 سورهء آل عمران ) : « بگو ( اى محمد ) بيائيد تا بخوانيم پسران خود را و پسران شما را و زنان ما را و زنان شما را و خود ما را و خود شما را و آنگاه بدرگاه خدا نفرين كنيم و بسازيم لعنت خدا را بر دروغگويان « 1 » .
هامش
( 1 ) در ص 64 از ج 3 تفسير ابو الفتوح رازى گويد :وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْو نيز بخوانيم نفس خود را و نفس شما را و باتفاق مراد بنفس امير مؤمنان على است اينجا براى آنكه كسى نفس خود را بخواند چه اين معنى از ميان مرد و نفسش صورت نبندد پس لا بد نفس مجاز بود و مورد او بر مبالغه بود يعنى بخوانيم كسى را كه حكم نفس او حكم نفس ما باشد و آنچه ما را باشد او را باشد الخ .
با اينكه مورد اتفاق است كه جز فاطمه زهرا سلام اللَّه عليها كه مصداق نسائنا باشد و امام حسن و امام حسين كه مصداق ابنائنا باشند بهمراه پيغمبر مرد ديگرى در مجلس مباهله آن حضرت با نصاراى نجران نبوده و اين خود دليل است بر اختصاص عصمت با آنان در برابر ديگران ( مترجم ) .