فصل چهاردهم غلطهائى كه در بارهء تفضيل ابى بكر دارند نظر بآيهء غار ( در سورهء توبه 40 )
از عجيب امور و خوشمزهء آنها اينست كه در بارهء امير مؤمنان ( ع ) آياتى در قرآن مجيد نازل است كه مسلمانان اتفاق دارند بر اينكه مخصوص به آن حضرت هستند و دلالت بر برترى او دارند .
1 - آيهاى كه دلالت دارد بر اينكه آن حضرت پس از رسول خدا ( ص ) امام است و بر همهء مردم واجب است طاعت و فرمانبردن از او و آن قول خدا سبحانه است ( آيهء 55 سورهء المائده ) : « جز اين نيست كه ولى و سرپرست شماها خدا است و رسولش و آنان كه گرويدند همانها كه برپا دارند نماز را و بپردازند زكات را و آنان راكعانند « 1 » )
هامش
( 1 ) گر چه اين آيه در بيان واليان پس از رسول خدا ( ص ) بمعنى عامى وارد است ولى اختصاص آن بامير مؤمنان و امامان عليهم السلام از فرزندان آن حضرت به دو دليل است :
اول - اخبار بسيارى كه از طريق خاصه و عامه آمدند در بيان شأن نزول اين آيه كه على ( ع ) در حال نماز بود و سائلى آمد و بخششى خواست و آن حضرت در حال ركوع به اشاره انگشتر خود را به دو بخشيد و اين آيه در بارهء آن حضرت نازل شد و شامل حال ديگر امامان هم مىشود و صدقه در حال ركوع گر چه از شخص آن حضرت بوده ولى نسبت آن بامامان ديگر بعنوان خاندانيست و اين گونه نسبت خاندانى در عرف و لغت شايع است .
دوم - اينكه اقامهء نماز و زكات كه دو فريضهء بنيادى جامعهء اسلامى است بر اثر مجاهده و فداكارى امير مؤمنان و امامان ( ع ) از ذريهء او بجا ماندند و همهء كسانى كه نماز ميخوانند و زكات ميدهند براى فداكارى آنها است در راه حفظ مسلمانى چنانچه آن حضرت در هجرت در بستر پيغمبر ( ص ) خوابيد و جان او را نجات داد و در ميدانهاى جنگهاى خونين كه خطر نابودى اسلام بميان بود چون جنگ احد و خندق و صفين بپايدارى آن حضرت اسلام نجات يافت و سائر امامان هر كدام بمقتضاى زمان خود براى حفظ اسلام كوشيدند . ( مترجم )