آن حضرت سروده « 1 » :
وصى رسول اللَّه من دون اهله * و فارسه مذ كان في سالف الزمن
ترجمه :
وصى رسول خدا بود از همهء خاندان او * و يكهتاز او بود از به دو زمان گذشته و گفتهء او در شعر ديگر وقتى سخن عايشه در نكوهش امير المؤمنين به دو رسيد
أعايش خلى عن على و عيبه * بما ليس فيه يا والدة
وصى رسول اللَّه من دون اهله * و انت على ما كان من ذاك شاهدة
اى عايشه واگذار على و نكوهش او را * بدان چه در او نباشد اى مادر او وصى رسول خدا است نه ديگر خاندانش * و تو خودت بر آنچه بوده گواهى و عبد اللَّه بن ابى سفيان بن حرث بن عبد المطلب سروده :
و راستى ولى امر پس از محمد * على است و در هر موطن يار او بوده او وصى بر حق رسول خدا و داماد او است و نخست كس است كه نماز خوانده و نرمش داشته ( در برابر دعوت باسلام ) و گفتهء عبد الرحمن بن حمل جمحى چون با آن حضرت بيعت كرد و سروده :
بجان خودم بيعت كرديد با نگهبانى * براى دين كه معروف است و موفق بر كنار است از هرزگى و سفيد رو و راد است * بسيار راستگو است و از قديم مصدق احمد مختار است ابو الحسن به او خشنود باشيد و با او بيعت كنيد * كه نيابيد كسى از او عيبى گويد و جويد على وصى مصطفى است و پسر عمش * و نخست كس كه براى صاحب عرش با اطمينان نماز خواند
هامش
( 1 ) مرحوم مامقانى در جلد يكم تنقيح المقال ص 397 چاپ سنگى گويد :
و او را ذى الشهادتين ناميدند براى آنكه پيغمبر ( ص ) گواهى او را بجاى گواهى دو عادل پذيرفت و مقرر كرد .