آن حضرت و رعايت او شديدتر است از نياز فرزند بپدرش و بنده بآقايش و آن حضرت با اين همه بجاى خود گذاشت خانواده و فرزند و خويشان و همسران و چيزهائى كه مورد نزاع خانوادهاش ميشد و ديگران ، و هم املاكى بجا گذاشت و حق خمس داشت كه آن را به مصرف رساند براى مستحقانش و وام داشت كه بايد آن را بپردازد و سپردهها نزد او بود كه بايد به صاحبان آنها برساند و بگروهى وعدهها داده بود كه بايد بدان عمل كند و انجام آن جز با وصى او نميشد .
و به آن حضرت نسبت دادند كه تضييع كرده و وانهاده آنچه را بحفظ آن تشويق كرده و دستور داده ، و تقصير كرده در بارهء آنچه فرمان داده به احتياط در آن ، و رو گردانده از آنچه امتش را بدان ترغيب كرده و حاشا از اينكه آن حضرت چنين باشد بلكه آن حضرت در انجام آنچه خلق را بدان دعوت ميكرد كوشاتر بود و در كارى كه بدان ترغيب ميكرد شتابانتر بود ، و پيشتازتر بود از همهء عالميان بسوى هر فضيلت و اولى بهر شرافتى .
و يك شگفتى در بارهء آنها اينكه چون حجتهاى روشن گلوگير كند آنان را و سر به زير در اينكه رسول خدا از دنيا نرفته مگر كه وصى داشته و آن وصى امير مؤمنان ( ع ) بوده كه على بن ابى طالب است نه ديگران امت و بشنوند كه آن حضرت ( ع ) ستوده شد بدان از چند راه :
1 - در گفتگوى خود و احتجاجاتش با مخالفانش خود را بدين عنوان معرفى كرده .
2 - در سخنرانيهاى خود بالاى منبر رسول خدا ( ص ) خود را وصى آن حضرت ( ص ) نام برده .
3 - خاندان او و شيعيان او از انصار آن حضرت را وصى پيغمبر گفتند و ويرا بدان ستودند .
4 - شاعران در سرودههاى خود آن حضرت را وصى پيغمبر ياد كردند و كاروانها آن شعرها را بهر جا بردند .
چون گفتار خزيمة بن ثابت ذى الشهادتين ( رضي الله عنه ) در ضمن اشعارى كه در فضيلت
كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — صفحة 257
مساهمون: أبي الفتح محمد بن علي الكراجكي
ص٢٥٧