خدا عز و جل ( در آيهء 105 سورهء آل عمران ) فرموده : « نباشيد مانند آنان كه فرقه فرقه شدند و با هم اختلاف نمودند از آن پس كه بينات و معجزات براى آنان آمد و آنانند كه براشان عذاب بزرگ باشد » .
و خدا در اين آيه از اختلاف نهى كرده بطور عموم و از آن دور كرده و تهديد كرده بانجام آن بكيفر و اين منافات دارد با جواز اختلاف .
و خدا سبحانه فرموده ( در آيهء 103 سورهء آل عمران ) : « و بچسبيد برشتهء خدا همه و همه از آن تفرقه نكنيد » .
و در اين آيه نهى كرده از تفرقه و اختلاف و همه را واداشته باتفاق و گرد هم بودن و اين بس است در ابطال قول كسى كه تجويز كرده اختلاف را .
و خدا سبحانه فرموده ( در آيهء 118 و 119 سورهء هود ) : « و پيوسته اختلاف دارند جز كسانى كه رحمت كند پروردگارت » .
و رحمتشدهها را از اختلافكنندهها جدا كرده و دلالت دارد بر اينكه اختلافكنندهها بسبب اختلاف از دائرهء رحمت بيرون شدند زيرا كسانى كه وصف آنها را ندارند مخصوص برحمت باشند و اگر جز اين باشد جدا كردن مرحومين از مختلفين معناى معقولى ندارد و اين براى كسى كه انديشه كند روشن است .
پيشنهادى از صاحب مجلس
صاحب مجلس گفت : نظر من اينست كه همهء اين گفتگو متوجه كسى است كه گويد : هر مجتهدى به حق رسيده و گفتهء او درست است تو چه گوئى در بارهء كسى كه گويد : حق با يكى است ، و اختلاف در حكم واقعى را روا ندارد .
استاد ( رضي الله عنه ) گفت : در پاسخ او گفتم : آن كسى هم كه گويد ميان چند گفتهء مختلف حق و واقع موافق يكى است گر چه در خصوص اين گفتهء خود درست گفته ولى در اين باره كه گويد : آنكه در اجتهاد خود خطا كرده و خلاف حق گفته مؤاخذ نيست و از او گذشت شده براى اينكه اگر مؤاخذه شود دچار سختى و تنگنا گردد بدين گفتهء