فصل : سخنى در بارهء روزى
بدان كه در حقيقت روزى را خدا ميدهد ، او است روزى ده بندهها و بحكمت و صلاح بينى براى بندههايش روزى آنان را دو بخش ساخته :
1 - آنچه بىتلاش و كسب و سختى كشيدن و رنج بردن بدانها رساند چون ارث و مانند آن از وسائلى كه پيش آيد و بىرنج مالى بدست آيد .
2 - آنچه مشروط است باينكه خود بنده جنبشى كند و بكوشد و تلاش كند تا آن را بدست آورد و هر كه كوشد بدان رسد و هر كه در خانه نشيند و بيكار ماند از دست او برود و خدا تعالى فرمان داده بكسب و جستجوى روزى و ( در آيهء 10 سورهء الجمعة ) فرموده : « چون نماز انجام شد پراكنده شويد در روى زمين و بجوئيد از فضل خدا » .
و ( در آيهء 17 سورهء العنكبوت ) فرموده : « آنان كه ميخوانيد از جز خدا سودى ندارند براى شما ، روزى بجوئيد از خدا و او را بپرستيد » .
و مخالفت فرمان خدا روا نيست و نه ترك كسب و طلب روزى ، و اين ضد توكل بر خدا تعالى نباشد زيرا خدا وسيله فراهم سازد و بنده بايد آن را طلب كند و عادت بدان جاريست كه بدست نيايد اين بخش از روزى جز پس از جنبش و طلب ، و مانند اين در كارهاى خدا تعالى بسيار است كه عادت بر آنست كه خدا انجام ندهد مگر پس از كارى كه بنده را بايد كرد چون فرزند كه خدا ندهد مگر پس از وطى و گياه كه پس از كشت بذر است و آبيارى آن ( و انجام كارهاى زراعت ) .