در اين خبر دليلى است بر اينكه رسول خدا ( ص ) محاجه ميكرد و مناظره داشت و بحث و معارضه داشت و جواب قاطع ميداد و مسأله را براى پرسش كن روشن ميكرد و بر مخالف خود اثبات حجت ميكرد و دعوت بتقليد نميفرمود بلكه براى دعوى خود اقامهء دليل ميكرد .
اگر كسى گويد : چون كسانى كه بتپرست بودند در دوزخند براى آنكه مشرك و كافرند براى چه بتها با آنها باشند و آنها نه كافر بودند و نه درست باشد كه بيجان را عذاب كنند و كيفر دهند .
گوئيم : مقصود عذاب بتها نيست بلكه براى اينست كه پرستشكنندههاشان بينند كه آنها سودى براشان نداشتند و آنها در آنجايند كه آنان هستند و از خود دفاعى ندارند گر چه زنده باشند و توانا و نه از آنها دفاع توانند و بدين معنا تفسير شود قول خدا سبحانه ( در آيهء 24 سورهء البقره ) : « سوخت آن مردمند و سنگ » يعنى سنگها كه آنها را پرستيدند و آنها بتها بودند .
خدا حكايت از اهل دوزخ ( در آيهء 99 سورهء الأنبياء ) فرموده : « اگر اينان معبودان شايسته بودند در آن دوزخ در نمىآمدند و همه در دوزخ جاويدان باشند .
پرسش از چند آيهء به ظاهر متعارضه
اگر كسى پرسد : چه معنا دارد قول خدا تبارك و تعالى ( آيهء 103 سورهء هود » :
آنست روزى كه فراهم آيند در آن مردم و آنست روزى ديدنى 104 - و ما پس نيندازيمش مگر براى سر رسيد شمرده شده 105 - روزى كه آيد سخن نگويد كسى جز باجازهء او » .
و قول خدا تعالى در جاى ديگر ( 35 سورهء المرسلات ) : « اينست روزى كه سخن نگويند 36 - و اجازه ندارند كه عذر خواهند » .
در جاى ديگر فرموده ( آيهء 50 سورهء الصافات ) : « رو كنند به يكديگر و از هم پرسش كنند » .