يك مسأله :
منى هم نجس است و هم شستن جامه از آن واجب است ( يعنى براى نماز خواندن در جامه ) .
اگر كسى پرسد حكم منى نزد شما چيست ، آيا پاك است يا نجس ؟
بايد به دو گفت : منى نجس است و بايد بدان جاى از جامه كه رسيده آن را تطهير كرد و شست و گر چه اندك باشد و جايز نيست نماز در جامهء آلوده بدان تر باشد يا خشك .
اگر گفت : چه دليلى است بر اين گفته ؟
به او گويند : همهء شيعه بدين بسيارى آن را نقل كردند و نميشود كه با هم سازش كرده باشند بدروغ گفتن و تواتر به بخشى از آنان هم محقق است با اينكه همه آن را از سلف خود نقل كردند از امامان خود ( ع ) از رسول خدا ( ص ) جدشان و اين دليل بىنياز كند از دليل ديگر .
بعلاوه استدلال شده بدان چه از عمار روايت است كه گفته : رسول خدا ( ص ) مرا ديد كه يك جاى از جامهء خود را مىشستم و فرمود : اى عمار چه ميكنى ؟ گفتم :
يا رسول اللَّه آب بينى بر آن ريخته و آن را بد دارم در جامه و آن را شستم ، فرمود : اى عمار آيا آب بينى و اشك چشم تو با آنچه در ظرفهاى خوددارى جز اينست كه مانند همند ؟
جز اين نيست كه جامه شسته شود از بول يا غائط و يا منى . و وجوب غسل و شستن جامه از آن براى اينست كه پيغمبر ( ص ) پاك را به پاك عطف كرده و نجس را به نجس و اگر منى پاك بود نبايد جامه را از آن شست و آن را عطف ميكرد بدان چه در پاكى ممتاز كرد و آن را مخلوط نميكرد بدان چه نجاست او معلوم است و بايد به حكم شرع جامه را از آن شست .
اگر گويد : اين خبر كه از عمار روايت كرديد سالم نيست و معارض است با خبر عايشه كه گفته : رسول خدا ( ص ) در نماز بود و من جنابت را از جامهء آن حضرت مىزدودم . و در اينكه در جامهء رسول خدا ( ص ) بود در حال نماز دليل است بر اينكه پاك است .