فصل : سخنى در اثبات امامت حضرت صاحب الزمان مهدى بن الحسن و امامت پدرانش عليهم السلام
اى خواننده محترم خدايت يار باد ، بدان كه دليل بر صحت امامت آن حضرت و اثبات غيبتش روشن است براى كسى كه انديشه كند ، عذر برانداز است براى آنكه بسنجد ، آشكار است براى آنكه برآورد كند ، نزديك بفهم كسى است كه آن را مورد مطالعه سازد و بر دو پايه بنياد شده كه عقل بدانها گواه است و رهنماى هر دو تا است .
1 - وجود امام در هر زمانى بايست است و روزگار و جهان بىامام پايدار نمانند 2 - امامى كه لنگر هستى جهانست بايد معصوم باشد از سهو و از خطا و از نسيان و فراموشى و اشتباه و چون انديشمند بداند اين دو اصل و پايه درستند و بدليل روشن بر او ثابت شوند نتيجه آنها صحت امامت و غيبت آن حضرت است سلام اللَّه عليه ( و عجل اللَّه فرجه ) و ديگر نيازى بروايات مكرره و طول سخنى ندارد براى اينكه از حال مدعيان امامت امروزه جز همان امام مهدى كه گفتيم دانسته و روشن است كه به كلى