نصاب زكات نبوده كه 200 درهم است و با داشتن آن كسى را توانگر نگويند بويژه اگر زكات آن را هم بپردازد .
و مىشود هم زكات مستحبى داده باشد نه واجب و صدقه مستحبى را هم زكات نامند زيرا معنى زكات شامل آن هست از اين راه كه بخششى است مايه نمو در حسنه و فزونى ثواب و اگر واژه زكات نزد شما بمعنى اعم از واجب و مستحب باشد جواب ما موافق ظاهر آيه است و اگر آن را مخصوص زكات واجب شماريد دليل صرف آن از ظاهر همه رواياتى است كه باتفاق گفتهاند اين آيه در بارهء امير مؤمنان ( ع ) نازل شده و زكات هم به او واجب نبوده و بايد بزكات مستحب تفسير شود و گر نه اخبار را ناديده گرفتهايم .
اگر گويند : چگونه امير مؤمنان در حال نماز صدقه داده آيا اين مايه بطلان نماز و انجام كار ديگر نيست ؟
گوئيم : حاضرتر پاسخ ما اينست كه ما نميدانيم همه كارها كه امروزه در نماز قدغن است در آن تاريخ هم بطور كلى همه قدغن بوده و مىشود اين كار پيش از قدغن شدن آنها باشد و گفتهاند سخن گفتن در نماز در سابق مباح بوده و از ان پس نهى شده و اگر همچنين نبوده اشكال شما وارد نيست زيرا كار آن حضرت منافى نماز نبوده و مىشود با اشاره اندكى بسائل انجام شده كه قاطع نماز نبوده و سائل آن را فهميده است و انگشتر را از كف آن حضرت برگرفته و چگونه منكر اين باشيد با اينكه همه فقهاء اتفاق دارند كار اندك نماز را باطل نميكند در هر حال ، و دليل بر اينكه آن حضرت بواسطه بخشش انگشتر از شرائط نماز كم نگذاشته اينست كه در باره مدح او قرآن نازل شده و بعلاوه او را براى سرپرستى مردم پيش ساخته .
اگر گويند : چون ثابت شود بدين آيه كه آن حضرت امام همه مردم است چرا انكار كنيد كه مقصود سزاوار بودن آن حضرت باشد براى امامت پس از عثمان و خليفه چهارم باشد ؟
گوئيم : براى آنكه امامت چون بدين آيه براى كسى ثابت شود بايد پس
كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — صفحة 390
مساهمون: أبي الفتح محمد بن علي الكراجكي
ص٣٩٠