فصل : پارهاى از سخنان حكيمانه امير مؤمنان
116 - شرافتى بالاتر از اسلام نيست ، و كرامتى كميابتر از تقوى ، دژى بهتر از پارسائى نيست و شفيعى پذيراتر از توبه ، هر كه تنگ نظر است بپرداخت حق شكيبا نيست ، هر كه تنبل است حق خدا را نپردازد و وظيفهء دينى خود را انجام ندهد ، هر كه فرمانهاى خدا را محترم شمارد از رسول او بپذيرد ، هر كس از حرامهاى خدا منزه باشد عفو خدا زودش فرا گيرد ، هر كه دلش براى خدا خاضع است تنش از طاعت خدا خسته نشود ، آنكه دعوت كرد و خود نكند چون تير اندازيست كه زه كمان ندارد .
با قطع رحم نمودى نباشد و با هرزگى بينيازى نباشد ، چون نهاد درست شد گناهان بزرگ آمرزيده شوند ، پاكى كردار از خود كردار بهتر است ، با بيم است كه كردار نيكو شود . سر ديندارى يقين درست است ، بهتر چيزى كه بدان خدا را ملاقات كنى خير انديشى از دل و توبه از گناه است ، مبادا در گفتگو ستيزهجو باشيد كه مايه ترديد در دين خدا است ، كالاى آخرت كم خريدار است تو از آن بسيار بدست آر ، امروزه كردار است و بازرسى نيست ، و فردا همان بازرسى است و فرصت كردار نيست ، بهشت رفتن ارزانست و دوزخ رفتن گران ، پرهيزكار بهر كار پيشتاز است ، هر كه نهالهاى تقوى بكارد ميوه هدايت از آن بچيند ، گرامى آنكه از خوارى دوزخ بر كنار است و چهره او خندانست ، آنكه بگناهش اعتراف دارد بهتر از آنكه پيش خدا بر خود ميبالد ، هر كه به عيب خود در كار است از عيب ديگران بر كنار است ، هر كه گناه خود از ياد برد گناه ديگرى را بزرگ شمرد هر كه عيبها را در مردم به حساب گيرد و همانها را براى خودش پسندد هم او است احمق خود احمق ، براى ادب خودت همان بس كه بر ديگرى