گويد : به خدا از آن پس من از كسى صدقه نپذيرفتم ، عشيره بنى سعد بركت وجودش را ميان خود دريافتند تا آنجا كه چون دوابشان بدحال ميشدند نزد حضرتش مىآوردند و بدانها دستى ميكشيد و بدى آنها نابود ميشد و بهتر حالى به آنها باز ميگشت .
پيوسته چنين بود تا حليمه او را بخاندانش باز آورد و جدش عبد المطلب او را در بر گرفت و تحفههايش مىبخشيد و طرفههايش ميداد و نويد آينده او را به قريش و ديگران ميداد تا مرگش در رسيد و او را در دامن ابى طالب نهاد و سفارش او را كرد و به او فرمود نگهداريش كند و محترمش دارد و آينده وى را به ابى طالب گزارش داد عبد المطلب در ماه ربيع الاول درگذشت و پيغمبر هشت ساله بود و ابو طالب به خوبى از حضرتش نگهدارى كرد و در آن روز خودش فرزندى نداشت و تنها به حضرت او دل خوش داشت .
و همسرش فاطمه دختر اسد بن هاشم كه سوده فاضلهاش ميشناختند در پرورش آن حضرت با وى همكارى كرد و هر دو با هم به خوبى از او نگهدارى كردند و او را پروردند و او را بفرزندى خود برگزيدند و ديگرى را در دوستى بر او پيش نداشتند و شيفتهء دلالت روشن او بودند و خيره حجت باهره وى شدند و با اين همه كاهنان براى حضرت ابى طالب آينده درخشان او را پيشگوئى ميكردند و از برهان تابان نبوت او در شگفت بودند و به ابى طالب از كار او مژده ميدادند و ميگفتند او هم سرپرست فرزند صلبى او خواهد شد ، سپس خداوند نمو و بزرگداشتى به او عطا كرد كه مردم عصرش را خيره كرده بود و در همه اجتماعات قريش شركت ميكرد جز در سجده كردن بر بتها و قربانى گذراندن براى بتها و در ميخوارى و آموزش شعر و دروغسازى و سرگرمى از بازى تا گاهى كك خدا امر او را آشكار كرد و مقامش را بالا برد و سخن آنان كه كافر بودند پست نمود و سخن خدا بر فراز شد 40 - التوبه « 1 »
هامش
( 1 ) دنبالهء آيهء 40 سوره مباركه التوبه است در بيان هجرت پيغمبر ص از مكه و مدينه و برخوردارى حضرتش از يارى و جان نثارى انصار مدينه كه بوسيلهء آن اسلام بارور شده منتشر گرديد و خرده خرده قبائل عرب بدان پيوستند و حكومت اسلام نيرومند شد تا در سال هشتم هجرت پيغمبر با 8 تا 10 هزار قشون با ساز و برگ به مكه برگشت و آن را فتح كرد و سرسختترين دشمنان او كه سران قريش بودند خواهى نخواهى سر بفرمان او نهادند و زير پرچم اسلام درآمدند ( مترجم )