فصل
بدان كه فاعل پديد شده كه ممكن الوجود است نسبت بهر عملى يا درگير است و يا تارك آن و واسطهاى ندارد كه نه كردن باشد و نه نكردن و آن دو هر دو كار اويند و ضد همدگرند و نمايشگر كارها از نظر دنبال هم بودن اضداد و جاى همدگر گرفتن .
و نميشود گفت خدا سبحانه همچنين است و نسبت بهر كارى يا كننده است و يا تارك آنست زيرا خدا بىكار نباشد و محل اعراض و تعاقب اضداد نشود و ترك وصفى است و ويژه پديدهها و مخلوق و آن را وصف خدا تعالى نياورند جز بتعبير مجازى و نميشود گفت خدا از ازل تارك بوده بمعنى حقيقى زير لازم آيد كه هميشه بىكار بوده باشد و گفتار درست اينست كه خدا پيش از آفرينش نه فاعل بوده و نه تارك يعنى منشأيت براى هيچ كدام از اين دو وصف متضاد در ذات واجب الوجود وى نبوده