باب ششم زردك و هويج
1 - در محاسن ( 524 ) بسندش از داود بن فرقد كه شنيدم ابو الحسن ميفرمود :
خوردن هويج قلوهها را گرم كند و آلت مردى را راست كند ، گفتم : قربانت چطورش بخورم و دندان ندارم ، فرمود بكنيز بگو آن را بپزد و بخور .
و از همان : ( همين مضمون را با اندك اختلافى آورده ) در مكارم : مانندش را آورده و گفته : هويج امانست از قولنج و بواسير و كمك بر جماع است .
توضيح : در قاموس گفته : جزر با حركت ريشهايست كه خورده شود مدرّ است و باه آور و خون حيض را گشايد ، و كوبيده برگش براى زخمهاى تودار خوبست ، و گفتند : سودش براى قولنج بسا از اين راه است كه پزشكان گويند قولنج از رطوبت چسبنده در معده است و آن را دفع و سدههاى كبد را بگشايد و سودش براى بواسير از گشايندگى و رطوبت بخشى است و اصلاح حال كبد و منع تولد سوداء غير طبيعى در آن ، زيرا بواسير از غلبه سوداء غير طبيعى است .
2 - در خرائج : گفته ابراهيم عليه السّلام مهمان پذير بود ، يك روز گروهى بر او فرو شدند و چيزى نداشت گفت : اگر چوب خانه را برگيرم و ببازرگانان بفروشم از آن بت سازند و آن را نكرد و پس از جا دادن مهمانان در مهمانخانه با ازارى برآمد و در جايى دو ركعت نماز خواند و چون بپايان رساند ازار را نديد و دانست كه خدا كارسازى كرده و چون بخانهاش آمد ديد ساره پخت مىكند ، گفت : از كجا اين را آوردى ؟ گفت : تو بدست مردى فرستادى ، و خداى سبحان جبرئيل را فرموده بود از ريگى كه در جاى نماز خواندن ابراهيم بود با سنگها برگرفته و در ميان ازار ابراهيم عليه السّلام نهاده بود ، و خدا ريگها را گاورس پوست كنده كرده بود و سنگهاى گرد را شلغم و دراز را هويج .