شود ( متعه اللَّه بكذا و امتعه ) خدا تعالى فرموده «
وَ مَتَّعْناهُمْ إِلى حِينٍ
، 98 ، يونس ) و باز فرموده «
وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى حِينٍ
، 36 ، البقرة » براى آگهى باينكه هر آدمى را در دنيا بهرهمنديست تا مدت معلومهاى ، و قول خدا كه فرموده «
قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَلِيلٌ
- بگو متاع دنيا اندك است ، 77 - النساء » آگهى بر اين است كه بهره دنيا نسبت بآخرت قابل اعتناء نيست و چيزى در شمار نيايد ، و بهر چه در خانه از آن سودى برند متاع گويند ، خدا تعالى فرمود « در جستجوى زيور يا متاع » و هر چه بدان سود برده شود بهر نحوى آن را هم متاع گويند و متعه و بدين معنا است قول خدا « و چون برگشودند متاع خود را ، 65 - يوسف » يعنى طعام خود را و آن را هم متاع ناميده ، پايان .
گويم : از اينجا روشن شد كه اصل متاع بهرهگيريست وانگه استعمال شده در ابزار بهرهگيرى و در اين حديث يا بمعنى مصدريست براى مبالغه يا بمعنى ابزار بهرهمنديست و بهرهگيرى در آن منظور است و بر نفس داشتن آن صدق نكند ، و كسى به اين نكته متوجه نشده و تنها در سند حديث سخن گفتند ، و اما آنچه در باره مجلس آرائى بدان گفته كه ظاهر اينست كه آن هم خود بهرهمندى و استعمال آنها محسوبست و به قسم يكم پيوندد مانند بستن آنها به مجمرهء بخور ظاهر اينست كه دليل درستى نباشد زيرا گذاشتن ظرف طلا يا نقره در مجلس و گذاشتن عطر روى آن خود به كار گرفتن آنها محسوبست ، آرى براى مهمان كه دست به كار آنها نيست و تنها بوى عطر را استشمام كند مورد اشكال است كه آنها را استعمال كرده باشد آرى از جهت حضور در مجلس گناه در صورتى كه اين كار حرام باشد مرتكب حرام شده و همچنين است پرتونشينى شمعى كه در ظرف طلا و نقره نهادند براى جز كسى كه مباشر آنست و آن را انجام داده كه دور نيست جائز باشد بويژه اگر در مجلسى كه چراغ در آن افروخته است نباشد چون اين را انتفاع و تصرف نگويند و از اينجاست كه گويند مالك چراغ حق ندارد مردم را از استفاده پرتو چراغ