از مى كه آن را با نمك و جز آن درمان كنند تا سركه شود ، فرمود : باكى نيست بدرمانش ، گفتم منش با گل گرفتن سر خمرهاش درمان كردم وانگه كه سرش را باز كردم پيش از وقت مقرر يا پس از آن و باز مى بود جائز است نگهش دارم ؟
فرمود : باكى ندارد تو ميخواهى مى سركه شود و قصد تو فاسد نيست .
بيان كردنيست : بدان كه مشهور ميان فقهاء ما جواز درمان مى است بدان چه آن را ترش كند و به سركه برگرداند از اجسام پاك خواه درمان با عينى باشد پا برجا يا چيزى كه مستهلك شود و دليل آوردند بر آن موثقه ابى بصير را كه : پرسيدم از امام ششم عليه السّلام از مى كه در آن چيزى به كار برند تا بتر شد ، فرمود : اگر آنچه در آن به كار رود از مى غلبه دارد بر آنچه براى درمانش به كار رفته باكى ندارد ، زيرا ظاهرش اينست كه مقصود اينست كه اگر مى غالب باشد بر ابزار درمان و در آن مستهلك نشود تا ترديد شود كه سركه شده باكى ندارد . و بعموم حسنه زراره كه از امام ششم عليه السّلام پرسيدم از مى كهنه كه سركه در آن نهند ، فرمود : باكى ندارد ، و فتوى دادند كه درمان كردن مى براى سركه شدن مكروه است براى گفته آن حضرت عليه السّلام در روايت ابى بصير كه پرسيده بودش از مى كه در آن سركه نهند تا سركه شود ، فرمود : نه ، جز آنچه خودش سركه شود ، و در روايت ديگر است كه باكى ندارد آنچه خودش به سركه برگشته كه در اكثر نسخههاى تهذيب به قاف آمده كه برگرداندنست و در كافى به غين آمده از غلبه و آن روشنتر است ، و بسا قولى است كه شرط است ابزار درمان پيش از سركه شدن مى نابود شوند زيرا با گذاشتن در آن نجس شده و با برگشت آن به سركه پاك نشود ، زيرا مطهر خود مى انقلابست و آن در اين ابزار درمان وجود ندارد و اين اعتراض در ظرفش وارد نيست زيرا ظرف قابل جدائى از مى نيست و بتبع آن پاك مىشود چون اگر پاك نشود حكم به پاكى سركه آن ميسر نيست و گرچه به خود سركه شود ، و اگر باندازهاى سركه در مى ريزند كه مى مستهلك شود مشهور اينست كه نه پاك است و نه حلال ، شيخ در نهايه گفته ، چون مى در سركه افتد استعمالش روا نباشد جز
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 290
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٩٠