3 - ظاهر آيه هر سگى است سلوقى باشد يا نه ، سياه باشد يا نباشد و اين اصح دو قول است و ابن جنيد - ره - سگ سياه را استثناء كرده و گفته شكار با آن جائز نيست و اين عقيدهء احمد است و برخى شافعيها بدليل روايتى از امير المؤمنين عليه السّلام كه شكارش خورده نشود و فرمود : رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمان بكشتن آن داد .
4 - از آيه كريمه استفاده شود كه حلال بودن شكار سگ به شرط آموزش او است زيرا معنى آيه اينست كه حلال است براى شما شكار آنچه آموزش داديد از سگها و آموزش ديدن را شرط حلالى ساخته و در آن سه چيز معتبر دانند :
1 - بفرمان و اشاره صاحبش دنبال شكار رود .
2 - تا او را فرا خواند برگردد ، و اين شرط را بيشتر فقهاء مطلق آوردند و در دروس آن را مقيد كرده بدان جا كه پس از فرستادن او براى شكار نباشد زيرا در اين صورت به آسانى باز نگردد ، و شهيد ثانى - ره - آن را نيكو شمرده و در تحريم هم نزديك به همين معنا را آورده و دور از باور نباشد .
3 - شكار را نگهدارد و از آن نخورد كه به دو شرط برگردد يكى نگهداشتن و رها نكردن و ديگرى از آن نخوردن و جمعى فقهاء چون صدوق و پدرش و حسن گفتند : نخوردن شرط نيست و روايات بسيارى بر آن دلالت دارند و خالى از قوت نباشد و اخبار نخوردن حمل بر كراهت يا تقيه شوند و آن اظهر است براى صحيحه حكم بن حكيم ( كه در فروع كافى 6 : 203 بسندش از او آورده كه باكى به خوردن سگ از آن نيست ) .
گويند : به امام ششم عليه السّلام گفتم : چه گوئى در سگ كه شكار گيرد و آن را بكشد ؟
فرمود : باكى ندارد بخور . گفتم : ميگويند : چون از آن خورد براى خود نگهداشته و آن را مخور ، فرمود : بخور مگر اين نيست كه با شما هم قولند كه كشتن سگ تذكيه است ؟ گفتم : آرى ، فرمود : چه گوئيد در باره گوسفندى كه مردى سر بريده آيا تذكيهاش كرده ؟ گفتم : آرى ، فرمود : پس از آن سگى از آن خورده آيا بقيه آن
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 137
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٣٧