تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 6

مساهمون:

ص٦
3 - رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلم فرمود : باد هرگز بىپيمانه برون نشده جز در بارهء عاد كه بر دربانانش سركشى كرد و در مانند سوراخهاى سوزن برون شد و قوم عاد را نابود كرد . 4 - امام صادق عليه السّلام فرمود : چه باد خوبيست جنوب گرما را از مستمندان ببرد و درخت را آبستن كند و رودخانه‌ها را سيلابى نمايد . 5 - علىّ عليه السّلام فرمود : بادها پنجند ، يكى عقيم كه به خدا از شرش پناه بريم و پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله چنان بود كه چون باد زرد يا سرخ ميوزيد چهره‌اش ميگرديد و زرد ميشد و ترسان و هراسان مينمود تا قطره‌اى باران آيد و رنگش برگردد ، و ميفرمود رحمت بر شما آمد . 6 - در توحيد مفضل كه امام صادق عليه السّلام فرمود : اى مفضل تو را بر باد و آنچه در آنست آگاه كنم : آيا نبينى چون بايستد چگونه اندوهى جان‌ستان آرد و تندرستها را پريشان كند ، و بيماران را بكاهد ، و ميوه‌ها را تباه سازد ، و سبزيها را بگنداند ، و تنها را وبائى سازد ، و غلّات را دچار آفت سازد ، از اين روشن است كه وزش باد تدبير حكمتدار و مصلحت جوى خلق است ، و از هواء خاصيت ديگرى هم به تو گوشزد كنم ، آواز اثرى است كه از برخورد اجسام در هواء نقش بندد ، و هواء آن را به گوش رساند ، مردم روز تا شب در كارها و حوائج خود سخن گويند ، و اگر اثرش در هوا بجا ماند چنانچه نوشته در كاغذ جهان از آن پر شود و آنها را گرفتار سازد ، و نيازشان بتازه كردن و عوض كردنش بيش از نياز بتازه كردن كاغذ است زيرا گفته بيش از نوشته است . و آفريننده حكيم - جل قدسه - اين هوا را كاغذى سبك ساخته تا سخن را تا هر جا برساند ، و باز پس رود تا صفحهء تازه و پاكى بجاى آن آيد ، و پيوسته سختگير باشد تو را همين نسيم بنام هواء بس كه از مصالحش عبرت‌گيرى و خدا را بشناسى زيرا كه آن زندگى تن است و با نفس آن را بدرون كشد و از برون نسيم روحبخش آن را فراگيرد ، و مركب آواز باشد تا آن را از دور به گوش رساند و بوها را از جايى