اين آيه كفار را بناپايدارى و ناانديشى و زود پريشان شدن و سست رأى بودن نكوهش كرده زيرا خوش انديش را بايد چون باران بند آيد كار به خدا گزارد و با استغفار به دو پناهنده شود و از رحمتش نوميد نگردد و بشكر و عبادت پردازد هنگام رحمت و از آن سرمست نشوند و چون زرع آفت ديد شكيبا باشند و ناسپاسى نعمت او نكنند .
ميگويم : تفسير ذاريات ببادها كه خاك انگيزند و گياه خشك گذشت و طبرسى در ( ج 9 ص 159 ) مجمع گفته : باد نازاد آنست كه خيرى ندارد و ابرى نيارد و تلقيحى نكارد ، و خوراكى نباشد ، و سودى جاندار نرساند و چون زنى نازاد باشد زيرا باديست نابودكننده ، و در ( ص 160 ) گفته : باد صرصر ، يعنى تند و گفتهاند سرد از صرّ است بمعنى سردى ، روز نحس مستمر يعنى شومى آن پيوسته بود تا 7 شب و 8 روز تا آنها را كشت و گفتهاند روز آخر چهارشنبه ماه بوده ، عياشى آن را بسندى از ابى جعفر عليه السّلام روايت كرده : گويم : باز هم تفسير «
الْمُرْسَلاتِ عُرْفاً
» ببادهاى پياپى گذشت ، و «
فَالْعاصِفاتِ عَصْفاً
» ببادهاى سخت ، و «
النَّاشِراتِ نَشْراً
» ببادها كه ابر را براى باريدن پهن كنند .
[ روايات ]
1 - در فقيه ( 142 ) علىّ عليه السّلام فرمود : باد سر دارد و دو بال .
بيان : بسا مقصود تشبيه باد است بپرنده كه بهر سو ميپرد و در آغاز اندك است وانگه چون پرنده بال گشايد ، و اللَّه يعلم .
2 - در فقيه ( 143 ) : از كامل كه گفت بهمراه ابى جعفر عليه السّلام در عريض بودم ، باد تندى وزيد و آن حضرت تكبير ميگفت . و فرمود : تكبير باد را برگرداند ، و فرمود : خدا باد را نفرستد جز رحمت باشد يا عذاب و چونش به بينيد بگوئيد « بار خدايا از تو خواهيم نيكى آن و نيكى آنچه براى آنش فرستادى ، و به تو پناه بريم از بدى آن و بدى آنچه براى آنش فرستادى ، و تكبير بلند گوئيد كه آن را در هم شكند .