دارند خدا تبارك و تعالى فرموده « و هر كدام گويند من معبودم سزايش دوزخ است كه به او دهيم و چنين سزا دهيم ستمكاران را » و گويم : آنها بركنارند از آنچه كيفر دوزخ دارد ، و اين قول جمهور اماميه و همه معتزله و اكثر مرجئه و جمعى از اصحاب حديث است ، و گروهى از اماميه تكليف فرشتهها را منكرند و پندارند بهر كارى واداشتهاند و جمعى از اصحاب حديث با آنها موافقند .
[ روايات ]
1 - در علل ( ج 2 ص 175 ) : بسندش از محمّد بن جعفر اسدى كوفى كه سهيل و زهره دو جانورند در درياى محيط بجهان كه كشتى بدان نرسد ، و دسترسى بدان نيست ، و آنها در اصناف مسخشدهها نام برده شدند ، و غلط گفته كسى كه آنها را دو ستاره دانسته ( آن دو ستاره كه معروفند به سهيل و زهره ، و هاروت و ماروت دو روحانى فرشتهنما بودند و در زمينه اين بودند كه فرشته شوند و در حدّ فرشته نبودند ، و محنت و ابتلاء را برگزيدند و كارشان به آنجا رسيد كه رسيد ( در پاورقى از مصدر روايت نقل شده ) و اگر دو فرشته بودند معصوم بودند و گناه نميكردند .
و خدا آنها را در قرآن دو ملك گفته يعنى آماده بودند كه فرشته شوند ، چنانچه خدا عزّ و جلّ به پيغمبرش فرموده « راستى تو مردهاى و آنها هم مردهاند 31 - الزمر » يعنى مرده ميشوى و مرده ميشوند .
من گويم : « در زمينه اين بودند كه فرشته شوند » اگر اسدى از خود گفته مورد اعتراض است زيرا فرشته شدن امرى نيست كه عارض ذاتى شود بلكه از حقائق ذاتيه است مانند انسانيّت و حيوانيّت مگر مقصود اين باشد كه فرشته نبودند و فرشته نما بودند و ميشد با فرشتهها در آميزند مانند شيطان .
2 - در تفسير على بن ابراهيم : بسندش از محمّد بن قيس كه در مكه بوديم و عطا از امام پنجم از هاروت و ماروت پرسيد و او فرمود : فرشتهها در هر روز و شب از آسمان به زمين فرو شوند ، و كردار ساكنان زمين را از آدمى و پرى نگهبانى كنند و بنويسند و به آسمان برند ، فرمود : اهل آسمان از گناهان اهل زمين شيون كردند