30 - در روضه كافى ( ص 145 ) بسند خود از عبد اللَّه بن سنان گفت : شنيدم امام ششم عليه السّلام ميفرمود : راستى خدا خير را روز يك شنبه آفريد و نميشد كه شر را پيش از خير آفريند و در روز يك شنبه و دوشنبه زمينها را آفريد و خوراك آنها را روز سه شنبه آفريد و آسمانها را روز چهارشنبه و پنجشنبه ، قوتهاشان را روز جمعه و اينست فرموده خدا عز و جل « آفريد آسمانها و زمين را و آنچه ميان آنهاست در شش روز » .
عياشى هم از ابن سنان مانندش آورده با اين تفاوت كه : روز چهارشنبه آسمانها را آفريد و روز پنجشنبه و جمعه اقواتشان را . و اينست گفته خدا « و آفريد آسمان و زمين را در شش روز » و از اين رو يهود روز شنبه دست از كار مى كشند .
بيان - « و نميشود آفريده باشد شر را پيش از خير » شايد منظور اينست كه خدا سبحان آفرينش همه جهان را روز يك شنبه آغاز كرد زيرا خدا كه خير محض است ميبايد پيش از خير شر نيافريند و آغاز آفرينش خير روز شنبه بوده و پيش از آن هيچ نيافريده و بدان كه معنى اين خبر با آنچه در آيات كريمه گذشت دو تنافي دارد .
1 - ظاهر آيه اين بود كه آفرينش اقوات زمين و تقديرش در دو روز بود و خبر دلالت دارد كه خلق اقوات زمين در يك روز بود و خلق اقوات آسمان در يك روز .
2 - آيه دلالت دارد كه دو روز خلق اقوات بر دو روز خلق آسمانها مقدم بوده و خبر دلالت دارد كه يك روزش از آن مؤخر بوده ؛ و ممكن است يكم را پاسخ داد كه مقصود از خلق اقوات سما خلق موجبات قوت مردم زمين است كه از آسمان آيد چون باران و برف و دفترهاى تقدير ارزاق و فرشتههاى گماشته بر آنها و مؤيدش آنست كه اهل آسمان قوت و خوراك و پوشاكى ندارند ، يك روز اسباب زمينى اقوات اهل زمين را مقدر كرده و يك روز اسباب آسمانى آن را و در آيه هر دو را نسبت به زمين داده و در خبر محل تقدير آن را شرح كرده و جواب از دوم ممكن است طبق گفتهء بيضاوى داده شود كه لفظ ثم براى ترتيب و تراخى در مدت نيامده بلكه منظور همان ترتيب ذكرى است .
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 45
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٤٥