و معلوم مىشود كه در بعضى كتب آسمانى چون تورات اشارهاى بوده كه مقصود از روزهاى آفرينش آسمانها و زمين روزهاى ربّانى است ولى يهود متوجه نشدند كه آنها پيش از زمان دنيا بودند و عمداً آن را تحريف كردند و تطبيق بر زمان دنيا كردند تا پندار غلط خود را كه شريعت موسى اول شريعت خدا است ثابت كنند و نسخ شريعتى پيش از آن را معترف نشوند تا بامكان نسخ شريعت خود تن در دهند .
و از آنچه محمّد بن جرير طبرى در آغاز تاريخش ذكر كرده روشن است كه حمل اين ايام بر ايام ربانيّه امر ثابتى بوده ميان مسلمانان از ايام پيشين ، و از تامل در آنچه ما تقرير و بيان كرديم برايت روشن شود كه آسمانها و زمين و هر چه در آنها است چون يك شخصى كه از نطفه آب خلق شود بر طبق استعداد خود بتدريج موجود شدند چنانچه خدا خواسته در مدتى كه به حساب ما شش هزار سال قمرى است موافق شش روز ربّانى و پس از اين مدت كه دوران حمل آنها بوده به صورت كامل در طالع سرطان و شرف اختران متولد شدند ، و از آنگاه خورشيد و ماه بچرخش مقدر خود پرداخته و شب و روز را ساختهاند ، و اين در روز جمعه بوده بتقريرى كه گذشت موافق ششم محرم الحرام يا ماه رمضان المبارك سه ساعت و دوازده دقيقه از روز گذشته .
و اين منافات ندارد با آنچه در حديث امام رضا عليه السّلام گذشت كه آفتاب در ميانه آسمان پديدار شده زيرا آن حضرت نظر بروز دنيا داشته نه بايام ربانيه ، و آنچه ما گفتيم بنا بر آنها است و توافق ميان ساعات روز دنيا و روز ربانى لازم نيست ، اين آغاز عمر دنيا است و آغاز آفرينشش از نطفه به اندازه زمان حمل كه فهميدى مقدم بوده و آغاز روز يك شنبه از ايام حمل غرّه يكى از دو ماه بوده ( محرم يا رمضان ) و بسا كه خدا تعالى براى آغاز خلق زمين تا مرگ آن يك سال كامل از سالهاى ربانى مقدر كرده و شش روز آن را دوران آفرينش آن ساخته و بقيه را كه سيصد و پنجاه و چهار روز مطابق سيصد و پنجاه و چهار هزار سال دنيوى است عمر آن مقرّر ساخته و اين مطلب از جمله روايات و اشارات صادقين روشن است .
1 - آنچه از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم در فضيلت جهاد و توابع آن رسيده كه فرمود : يك روز
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 156
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٥٦