و در دو ساعت بهشت و دوزخ را ، و در دو ساعت خورشيد و ماه و اختران را و در دو ساعت شب و روز را ، نام شنبه و راحت را بردند ، فرمود : منزّه است خدا و خدا فرو فرستاد « البته كه آفريدم آسمانها و زمين و آنچه ميان آنها است در شش روز و نرسيد بما هيچ خستگى » ، از ابن عباس هم مانند آن روايت شده .
181 - از ابن عمر از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : خدا تعالى در شش روز از آفرينش خلقش فارغ شد كه از نخست روز يك شنبه بود و دوشنبه و سه شنبه و چهار شنبه و پنجشنبه و جمعه .
182 - از ابن عباس در قول خدا تعالى « پس گفت به او و زمين بيائيد بدلخواه يا ناخواه » فرمود : به آسمان برآر خورشيد و ماه و اخترانت را ، و به زمين بشكاف نهرهايت را و برآور ميوهايت را « پس گفتند آمديم بدلخواه » ( درّ منثور ج 5 ص 361 ) 183 - و از ابن عباس كه مردى به او گفت : دو آيه در قرآن مخالف يك ديگرند گفت در نظر تو با هم مخالفند بخوان ، گفت « بگو آيا شما كافريد به آن كه آفريد زمين را در دو روز » - تا رسد - به « سپس استوار شد بسوى آسمان » و قول خدا « و زمين را بعد از آن كشيد » ابن عباس گفت : خدا زمين را پيش از آسمان آفريد و سپس آسمان را آفريد ، پس از آن زمين را كشيد ، و همانا « دحاها » بمعنى پهن كردن آنست ( درّ منثور ج 6 ص 313 ) بيان : در نهايه است كه كعبه يك تپهء كوتاهى بود بر روى آب كه نه سنگ بود و نه گل و روايت شده كه ( خشفه ) بود و خطائى گفته : بمعنى سنگ نرمى است كه از آن گياهى ميرويد ( نهايه ج 1 ص 295 ) .
183 - مروج الذهب مسعودى بسندش از امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : چون خدا خواست خلق را بيافريند ، و مردم را برآورد ، و آفريدهها را هستى بخشد ، خلق را به صورتهائى مانند ذره واداشت پيش از كشش زمين و برافراشتن آسمان ، و خدا در
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 149
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٤٩