132 - در مهج و بلد الامين : از امام كاظم عليه السّلام : بودى آنگاه كه چيزى نبود ، و عرش تو بر سر آب بود ، نه آسمانى ساخته نه زمينى پرداخته ، و نه خورشيدى درخشان ، و نه ماهى در جريان ، و نه اخترى فروزان ، و نه ستارهاى گردان ، نه ابرى آفريده ، نه كيشى دانسته شده نه آخرتى مفهوم شده بود ، و بجا ميمانى تنها چنان كه بودى تنها ، دانستى آنچه بوده پيش از آنكه بوده باشد .
133 - در خصال و در معانى الاخبار ( 306 ) بسند متصل بسفيان ثورى از امام صادق عليه السّلام از پدرانش از على عليه السّلام فرمود : براستى خدا تبارك و تعالى آفريد نور محمّد را پيش از آنكه بيافريند آسمانها و زمين و عرش و كرسى و لوح و قلم و بهشت و دوزخ را ، و پيش از آنكه بيافريند آدم و نوح و ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و موسى و عيسى و داود و سليمان را ، و پيش از آنكه بيافريند همهء پيغمبران را به چهار صد و بيست و چهار هزار سال ( تا آخر خبر ) .
134 - در علل صدوق بسندش تا معاذ بن جبل كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : راستى خدا آفريد مرا و على را و فاطمه و حسن و حسين را هفت هزار سال پيش از آنكه دنيا را بيافريند ، گفتم : يا رسول اللَّه پس شما كجا بوديد ؟ فرمود : برابر عرش خدا را تسبيح ميگفتيم و سپاس ميكرديم ، و تقديس و تمجيد ميكرديم ، گفتم در چه نمونهاى ؟
فرمود : پيكرههاى نور ( الخبر ) .
135 - تفسير فرات ابن ابراهيم بسندش از ابى ذره - ره - در خبرى طولانى در وصف معراج ، كشانيده است آن را تا گفته : گفتم اى فرشتههاى پروردگارم آيا ما را چنانچه بايد ميشناسيد ؟ گفتند : اى پيغمبر خدا چگونه شما را نشناسيم با اينكه نخست آفريده خدائيد ، شماها را پيكرههاى نورانى آفريد از نور خود ، و براى شما جاى نشستن ساخت در ملكوت پادشاهيش ، و عرش او بر سر آب بود پيش از آنكه آسمانى ساخته باشد ، و زمينى پرداخته ، سپس آفريد آسمانها و زمين را در شش روز ، سپس برافراشت عرش را تا آسمان هفتم و بر عرش استوار شد و شما در برابر عرش او بوديد تسبيح ميگفتيد و تقديس ميكرديد و تكبير ميگفتيد ، سپس فرشتهها را آفريد در آغاز
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 121
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٢١