كردن بخل مىورزد و خود را از عطاى خداوند محروم مىكند .
بدين گونه هرگاه انسان دورنگرتر و بلند همّتتر باشد بيشتر گنجايش رحمت خدا را دارد ، و از اينرو بايد از اوقات دعا مانند شبهاى جمعه ، ماه رمضان و صبح بهرهگيرد ، دستهايش را براى رحمت خدا و به سوى درياى جود او دراز كند و از او چيزهاى بى ارزش و ساده نخواهد ، بلكه بايد خواستههايى بزرگ داشته باشد ، آن هم نه فقط براى خود براى برادران مؤمنش نيز دعا كند . از اينجاست كه فقها مىگويند مستحب است كه انسان در نماز شب براى چهل مؤمن دعا كند : « كسى كه چهل مؤمن را مقدّم شمارد و براى آنان آمرزش خواهد و دعا كند و بعد از آن راى خود دعا كند ، خداوند دعايش را در حقّ آنان و خودش مستجاب مىگرداند . . . »
( بحار الانوار
، ج 90
، ص 383 )
پس خداى متعال ، كريم است و هنگامى كه انسان او را مىخواند و از او چيزى مىطلبد ، بر او رحيم و كريم خواهد بود .
« كثرت عطاء جز به جود و كرمش نيفزايد و او عزيز و وهّاباست » ، او قوى و توانا و مهيمن است و بخشندهاى است كه بخششهاى بى نهايت او از بندگان قطع نمىشود .
بعد از بر شمردن اين مجموعهء صفات فاضله و اسماء حسناى الهى ، دعا را پى مىگيريم :
خدايا اندكى از بسيار را از تو مسئلت دارم با آنكه بدان بسيار نيازمندم و غناى تو از آن ، قديم و آن در نزد من بسيار و بر تو آسان و ساده است .
آنچه انسان از خدا مىطلبد هر چند به تصوّر خودش بزرگ و مهم باشد ، در مقايسه با ملكوت ، جبروت و قدرت نامحدود خدا بسيار ناچيز است . مىتوان اين حقيقت را از طريق اين معادله دريافت : هر انسانى يك تن است از ميلياردها بشرى كه بر روى زمين زندگى مىكنند و قبل از آنها و نيز بعد از ايشان ميليونها نفر بر آن
دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — صفحة 119
مساهمون: كمال نژاد
ص١١٩