منشعب مىشده ، يعنى اريق ريگستان و يا رباح و به احتمال اقوى اريق دومى كه به گفتهء استخرى قريب 1000 باغ و كوشك بر كرانهء آن برپا بوده مىباشد .
اكنون روستائى كه در دو ورستى ( ورست * 06 / 1 كيلومتر ) بخارا قرار دارد به نام « جوى موليان » موسوم است « 1 » . بنا به گفتهء نرشخى اهل محل جوى مواليان « 2 » را برگردانده ، « جوى موليان » كردهاند زيرا كه اسماعيل در اين محل براى افراد نگهبان خويش خانهها بنا كرد « 3 » و وقف ايشان نمود و بخشى از عايدات آن اراضى را هم وقف مواليان نمود . اين زمينها زمانى ملك بخار - خداتان بوده . اسمعيل جوى موليان و دشتك را از حسن بن محمد بن طالوت خريد . درآمد دشتك وقف مسجد جامع گشته بود . كاخ جوى موليان تا پايان روزگار سامانيان معمور بوده .
كاخ ديگرى كه نصر در « ريگستان » « 4 » ساخته بوده تا سال 350 هجرى برپا بود ، و در جوار آن ادارات قرار داشته . در زمان عبد الملك ( 350 - 347 هجرى ) وزير ابو جعفر عتبى « 5 » ( پيش از 348 هجرى ) مسجد مجللى در
هامش
( 1 ) - نرشخى ، ترجمهء ليكوشين ، 38 .
( 2 ) - جمع الجمع كلمهء « مولى » .
( 3 ) - كلمهء « مولى » در اينجا به همان معنى « غلام » كه نرشخى آورده ( چاپ شفر ، 83 ) استعمال شده است .
( 4 ) - نرشخى ، چاپ شفر ، 25 - 24 .
( 5 ) - مترجم نرشخى وى را با مؤلف « تاريخ يمينى » ( رجوع شود به ماقبل ص 69 ) اشتباه مىكند و وى را بهخطا احمد بن حسن مىخواند ، گرديزى در يك جا ( « متون » ، ص 8 ) ( احمد بن حسين ) و جاى ديگر ( همانجا ، ص 10 ) حسين بن محمدش مىخواند .