ظاهرا براى تحكيم حقوق شخص تيمور جعل شده بوده ، هنوز هم پارهاى از دانشمندان اروپائى را كماكان گمراه مىكند . اين افسانه را نخستين بار در نوشتههاى چند تن از مورخان قرن پانزدهم ميلادى ، كه تابع منابع اويغورى بودهاند مىبينيم .
در ميان اين تأليفات تاريخى « ظفرنامهء » شرف الدين على يزدى « 1 » كه در سال 828 هجرى ، نوشته شده بيش از همه مشهور است . اين عنوان را خود تيمور انديشيده بوده و سلف شرف الدين يعنى نظام الدين شامى كه تاريخ تيمور را در زمان حيات آن فاتح بزرگ در سال 806 هجرى تأليف كرده بوده نيز « 2 » اثر خويش را بدان معنون ساخته بود . شرف الدين طرح سلف خود را تقريبا بلا تغيير - پذيرفت ولى در عين حال از تاريخ منظوم لشكركشىهاى تيمور كه به زبان اويغورى بوده نيز استفاده كرد . مقدمهء كتاب بازديدى از تاريخ دولتهاى مغولى مىباشد . و تاريخ دولت جغتائيان به اختصار تمام بيان شده . ظاهرا مؤلف از جوينى و وصاف و تا حدى از اثر رشيد الدين استفاده كرده . در مورد تاريخ قرن هشتم هجرى به تقريب
هامش
( 1 ) - ، «A Lit . Hist» ،Browne؛ 177 - 173 .Vol . I , pp، «Pers . MSS» ،Rieu. 365 - 362 .Vol . III , pp( 2 ) - 172 - 170 .Vol . I , pp، «Pers . MSS» ،Rieuنسخهء خطى كتابخانهء تاشكند شمارهءb14 [ كال ، « نسخ خطى فارسى و عربى و تركى » ص 14 - 13 ( همچنين رجوع شود به : « مجموعهء نسخ خطى شرقى » فرهنگستان علوم ازبكستان شوروى ، مجلدI، شمارهء 116 ، ص 55 ( شيفر جديدII/ 1520 ) - هيئت تحريريه ) ] رونوشت يك تأليف متقدمتر غياث الدين على يزدى مىباشد .
اكنون اين كتاب در ضمن « متون مربوط به تاريخ آسياى ميانه » ،I19150 ،