توجه :
اعادهء معنى ظاهر بهتر از تكرار لفظ آن است چنان كه در آيات سابق گذشت : ( إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِينَ ) « 1 » ، ( إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا ) « 2 » ، و مانند اينها . و از اين گونه است : ( ما يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ وَ لَا الْمُشْرِكِينَ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْكُمْ مِنْ خَيْرٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ اللَّهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ - دوست ندارند كسانى كه از اهل كتاب كفر ورزيدهاند و مشركين [ دوست ندارند ] اينكه خبرى از سوى پروردگارتان بر شما نازل شود و خداوند هركس را بخواهد به رحمت خود اختصاص دهد « 3 » كه فرودآوردن خير با ربوبيّت سازگار است ، و اعادهء آن با لفظ « اللّه » به جهت اين است كه اختصاص دادن خير به مردم مناسب الهيت است ، چون دايرهء ربوبيت وسيعتر مىباشد . و از اين قبيل است : ( الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ ) تا آنجا كه فرموده : ( بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ ) « 4 » . و اعادهء آن در جملهء ديگر بهتر از اعاده در يك جمله است چون بين آنها فاصله شده ، و پس از طولانى شدن بهتر از إضمار است تا ذهن مشغول نماند به سبب آنچه به آن بازمىگردد و آنچه آغاز شده از دستش برود ، مانند فرمودهء خداوند : ( وَ تِلْكَ حُجَّتُنا آتَيْناها إِبْراهِيمَ عَلى قَوْمِهِ ) « 5 » پس از آنكه فرموده : ( وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ لِأَبِيهِ آزَرَ ) « 6 » .