زيرا كه اصل در سوابق اعانت آن حضرت صلّى اللَّه عليه و سلّم در ترويج دين وى صلّى اللَّه عليه و سلّم و اين گاهى در به دو اسلام مىباشد و گاهى در آخر آن بعد انتقال آن حضرت صلّى اللَّه عليه و سلّم برفيق اعلى و سه صفت زائده در اقاويل صحابه راجعست به اين خصلت آخره كه اتمام موعود آن حضرتست صلّى اللَّه عليه و سلّم موقوفست بر اتساع علم كتاب و سنت و نهادن اجماع امت و باعتبار كثرت فتوح و امن مسلمين از شر كفار موقوفست بر كفايت و حزم و حسن سياست و باعتبار تعليم زهد موقوفست بر اجتناب از شبهات كه شان شيخين بود و چون دماء مسلمين اهم امورست تورّع در آن بمزيد اهتمام مخصوص گشت پس اين همه شرح و تفصيل سنت سنيهست و سنت سنيه شرح و تفصيل قرآن عظيم سؤال اگر گوئى كه در اقوال صحابه قرب نسب با آن حضرت صلّى اللَّه عليه و سلّم و وجاهت در ميان ناس و مانند آن از فضائل شمردهاند و در قرآن عظيم نفى فضيلت باعتبار نسبت و وجاهت بيان كرده شد از فضائل حضرت ذى النورين ذكر كردهاند كه آن حضرت صلّى اللَّه عليه و سلّم دو جگر پاره خود را بوى تزويج فرمود و از فضائل مرتضى ذكر كردهاند كه ابن عم آن حضرت صلى اللَّه عليه و سلم بود و زوج بتول زهراء رضى اللَّه عنهما و همچنين بعض فضائل جليه مثل شجاعت و فصاحت در تضاعيف فضائل مرتضى تقرير نمودهاند پس تطبيق در ميان اين دو قول مخالف چگونه نماييم گوييم فضائل دو قسمست يكى آنكه در حدّ ذات خود فضيلت آدمى و سعادت اوست و تشبّه با پيغامبر بان حاصل مىشود از جهت پيغامبرى و اين قسم همانست كه سنّت سنيه بان تصريح و تلويح نمود قسم دوم آنكه در حدّ ذات خود فضيلت معتبره در شرع نيست مثل نسب و مصاهرت و قوت بدن و شجاعت
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 326
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٣٢٦