حديث شريف بر امامت جناب امير المؤمنين عليه السلام و نرسيدن بمطلب و كمال تنقيح و تهذيب كلام شان در تقريرى كه ذكر كردهاند ندامتى روداده و محاسبه نفسانى در افتادند ناچار چاره كار را در آن انحصار دادند كه در حاشيه وجه ثانى را از وجهين استدلال به اين حديث شريف كه در شرح مواقف شريف جرجانى و امثال آن مذكورست ذكر كردند و گفتند كه مشهور در استدلال اين حديث نزد ايشان يعنى اهل حق اين تقريرست و بعد ختم آن بر كلمه وجيزه و لا يخفى ما فيه اكتفا نموده ايهام صدق دعواى خود در نهايت پراگندگى تقرير اهل حق بودهاند و هذه عبارة الحاشية المشهور فى الاستدلال بهذا الحديث عندهم هوان من جملة منازل هارون بالنسبة الى موسى انه كان شريكا له فى الرسالة و من لوازمه استحقاق الطاعة بعد وفاة موسى لو بقى فوجب ان يثبت ذلك لعلىّ رضى اللَّه عنه الّا انّه امتنع الشركة فى الرسالة فوجب ان يبقى مفترض الطاعة على الامة بعد النّبىّ صلّى اللَّه عليه و سلّم عملا بالدليل باقصى ما يمكن و لا يخفى ما فيه محتجب نماند كه تقريرى كه مخاطب ذكر كرده يكى از وجوه دلالت حديث منزلتست و نيز اين تقرير نه تقرير تامست بلكه جزء تقريرست چه علمائى كرام اولا عموم افراد منزلت ثابت مىسازند بوجوه شيء و بعد آن بودن امامت از منازل حضرت هارون عليه السلام ثابت مىكنند مرة بجهته الاستخلاف بجهة الاستخلاف على بنى اسرائيل و عدم العزل منها و مرة بشركته لموسى عليه السلام فى
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 207
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٢٠٧