فرا گرفتند و خيانت ديگر از سهارنپورى اخذ فرمودند و هر دو را بسبب آنكه جمع بين الخيانتين نكرده بودند قاصر يا مقصر وا نمودند و از غرائب آنست كه شيخ عبد الحق هم با وصف محدثيت و آن همه متانت و سلامت و امانت كه معتقدينش ثابت مىسازند در نقل اين حديث از بخارى و مسلم در مدارج النبوة اين قيد را زائد كرده كه لفظ در اهل از طرف خود افزوده و روايات صحيحين بالنقير و القطمير كه از آن حقيقت حال مزيد امانت و ديانت شاهصاحب و صاحب مرافض و شيخ عبد الحق در الحاق و اضافت و زيادت قيد مذكور ظاهر شود به حمد اللَّه سابقا شنيدى فوا عجباه من هؤلاء المتحذلقين كيف يزيدون ما يشاءون فى رواياتهم و يفترون و يكذبون فويل للذين يكتبون الكتاب بايديهم ثم يقولون هذا من عند اللَّه ليشتروا به ثمنا قليلا فويل لهم مما كتبت ايديهم و ويل لهم مما يكسبون و سناء اللَّه پانىپتى كه ارشد تلامذهء والد ماجد شاهصاحب است در نقل اين حديث از بخارى و مسلم گو به نسبت آن ببراء بن عازب بتقليد كابلى پيش پا خورده ليكن از ذكر اين قيد مصنوع احتراز كرده بلكه خليفه گذاشتن آن حضرت در مدينه ذكر نموده چنانچه در سيف مسلول گفته دوم آنچه بخارى و مسلم از براء بن عازب روايت كرده كه رسول صلّى اللَّه عليه و سلم على بن أبي طالب را در غزوهء تبوك در مدينه خليفه گذاشت على گفت
يا رسول اللَّه أ تخلفني فى النساء و الصّبيان فقال اما ترضى ان تكون منى بمنزلة هارون من موسى الّا انّه لا نبىّ بعدى انتهى
و محتجب نماند كه اگر اين قيد در روايت صحيحين وارد هم مىشد و تسليم آن هم بكنيم
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 113
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص١١٣