بخش نهم مرز ايران و افغانستان
بعد از بندان « 1 » يكى دو ميل آنطرفتر به دهكدهاى كوچك بنام زينلآباد « 2 » رسيديم ، در اينجا تعدادى سوار كه با يكديگر برادر ، پسرعمو و خواهرزاده بودند به ما خوشامد گفتند .
دهكده چيز بخصوصى نداشت . فقط قلعهء كوچكى در آن بود كه نزديك به 20 خانواده كشاوزر در آن زندگى مىكردند . اين ده را پنج برادر از بستگان ، حشمت الملك در اختيار داشتند .
از اينجا تصميم ما بر آن شد تا به طرف شرق حركت كرده و با عبور از ناحيهء مرزى ايران و افغانستان به مشهد برويم . بجاى برگشتن به طرف غرب و رفتن به نه ، به سوى شمال حركت كرده و به محلى بنام گيشا « 3 » كه درويش خان بزرگترين اين پنج برادر حكومت آن را در دست داشت رسيديم . در گيشا سكنهاى نبود و ما مجبور بوديم مواد غذايى و حتى آب مورد نياز خود را نيز همراه داشته باشيم . آنچه ما بدان برخورديم فقط گودال كمعمقى بود از آب تيرهرنگى كه حتى چهارپايان نيز از خوردن آن اكراه داشتند . اين دشت بسيار باز و هموار بود و بوتههاى ته گز « 4 » بطور پراكنده آن را پوشانده بود .
در 21 مارس 1894 م . يعنى اولين روز سال نو در ايران به چاه زيران رسيديم . زمين
هامش
( 1 ) - بندان جزء بيرجند است . فرهنگ آباديهاى ايران . ص 71 .
( 2 ) - زينلآباد در نزديكىهاى بندان جزء بيرجند است . ماخذ فوق ، ص 241 .
( 3 ) - در فرهنگ آبادىهاى ايران قيساب آمده كه جزء بيرجند است . ماخذ فوق ، ص 360 .
( 4 ) -Tahgaz، اين بوته يا درختچه مخصوص كوير و شورهزار است و سه نوع از آن وجود دارد كه در جلد اول و دوم كتاب جنگلشناسى مرحوم دكتر كريم ساعى شرح داده شده است . ذيل كلمه تاغ از حرف ت ، ص 211 لغتنامه دهخدا مراجعه شود .