رسول اللَّه صلى الله عليه و آله . سپس مىفرمود : طالب علم زمانى كه از خانه خارج مىشود قدم خود را بر خشك و مرطوب نمىگذارد مگر اينكه براى او زمين هفت گانه تسبيح مىگويند .
هميشه صد نفر از فقيران مدينه را سرپرستى مىفرمود .
هميشه سر سفره آن حضرت يتيمان و بيماران و معلولين و فقيران بيچاره حاضر بودند .
هميشه با دست مبارك خود به آنان غذا مىداد و آنان كه خانواده داشتند غذايشان را به خانواده ايشان مىرسانيد .
هميشه قبل از اينكه غذا بخورد باندازهء غذاى خود صدقه مىدادند .
به علت سجده زياد هر سال هفت پينه از اعضاى هفتگانه سجده ايشان جدا مىشد .
پينهها را جمع مىكردند كه پس از شهادت همراه آن حضرت دفن شد .
بيست سال براى پدرش حضرت سيد الشهدا حسين عليه السلام گريه كرد . و هر گاه غذا حاضر مىكردند آن حضرت گريه مىكرد . يكى از غلامان گفت : يابن رسول اللَّه صلى الله عليه و آله آيا زمان حزن شما تمام نشده است ؟
حضرت فرمودند : واى بر تو ، يعقوب پيامبر دوازده فرزند داشت خداوند يكى از آنها را غايب كرد ، از شدت گريه چشم او سفيد شد . و از غصه سرش پير شد . و از غم كمرش خميد . در حالى كه پسرش زنده بود . من ديدم پدرم و برادرم و عمويم و هفده نفر از اهل بيت من اطراف من كشته شدند . چگونه حزن من تمام شود ؟
باب بيست و چهار
3954 . آيهء مداينه [ 283 از سوره بقره ] به بيست و چهار حكم دلالت دارد .
اين آيه طولانىترين آيهء قرآن است كه احكام وضعى و تكليفى و واجب و حرام و ارشادى زيادى را بيان مىكند . شايد به بيست و چهار حكم برسد . همانطور كه سوره بقره حدود پانصد حكم را بيان مىكند . اينك احكامى كه از اين آيه استفاده كردهايم :