خ
136 - امام عليه السلام ( در شكيبائى ) فرموده است
: 1 - شكيبائى باندازهء اندوه مى رسد ( مصيبت هر چه بزرگ باشد خداوند برابر آن شكيبائى عطا مى فرمايد ) 2 - و كسى كه در مصيبت دست خويش به رانش زند ( بيتابى كند ) پاداشش ( كه براى او در آن مصيبت مقرّر گشته ) تباه مى گردد .
137 - امام عليه السلام ( در نكوهش عمل بى جا ) فرموده است
: 1 - بسا روزه دارى را كه از روزه داشتنش جز گرسنگى و تشنگى نمى ماند ، 2 - و بسا نماز ( شب ) گزارى كه از ايستادن و نماز گزاردنش جز بيدارى و رنج نيست ( چون روزه و نماز را طبق دستور انجام نداده ) 3 - چه نيك است خواب زيركان و روزه باز كردن ايشان ( چون آنان آنچه كنند بجا و طبق دستور مى باشد ) .
138 - امام عليه السلام ( در ترغيب به صدقه و زكات و دعا ) فرموده است
: 1 - ايمانتان را با صدقه سياست و حفظ نمائيد ( كه صدقه نشانهء كمال ايمان است و مؤمن براى پاداش با نيّت پاك به آن مى شتابد ) 2 - و داراييهاتان را با زكات دادن در پناه در آوريد ( چون اگر ندهيد به فقراء و مستمندان خيانت كردهايد و شايسته است كه از بين برود ) 3 - و گرفتاريهاى پى در پى را با دعاء و درخواست دور نمائيد .